Ik vind het leven pittig
Ik zou hier heel graag van me af willen schrijven.
Mogelijk zijn hier ook anderen die (delen van) mijn verhaal herkennen en kunnen we tips uitwisselen.
Ik weet niet zo goed waar te beginnen en ik zal proberen om er een beetje een logisch verhaal van te maken.
De essententie van mijn verhaal is dus dat ik het leven pittig vind.
Dat vond ik al met enige regelmaat, maar dat gevoel komt steeds regelmatiger en is er nu bijna constant.
Ik ben 44 jaar, 2 kinderen van 15 en 10 jaar. Beide kinderen hebben pittige karakters, beiden op hun eigen manier.
Bij de oudste speelt vooral van alles op sociaal gebied, de jongste is erg angstgevoelig.
De opvoeding vergt veel van mij en man, het lukt ons redelijk om op 1 lijn te blijven, maar soms lukt het ons echt niet en zijn er ook irritaties onderling.
Daarbij komt dat ik de afgelopen jaren 2 opleidingen heb gedaan en nu een baan heb met veel verantwoordelijkheid.
Mijn allerbeste vriendin is ernstig ziek, dochter van een andere goede vriendin is suicidaal en met onze eigen kinderen hebben we dus vooral veel op het gebied van school en traject bij de psycholoog vanwege de angsten en nu verdenking ADHD.
Al langere tijd denk ik van mezelf ook dat ik ADHD heb. Ik loop regelmatig vast omdat ik erg perfectionisch ben, met name voor mezelf. Ik ben heel streng voor mezelf: ik moet een goede vrouw zijn, een goede moeder, een goede werkneemster, een goede zorgverlener, een goede dochter, een goede vriendin. En o ja, ik wil ook goed voor mezelf zorgen. Want daar ben ik inmiddels wel achter: als ik niet goed voor mezelf zorg, kan ik ook niet voor andere zorgen. Alleen zo jammer dat ik toch alle anderen steeds voor mezelf zet....het is een proces zullen we maar zeggen.
Verder vergeet ik ontzettend veel, heb ik geen concentratie, als ik briefjes maak om dingen niet te vergeten raak ik de briefjes kwijt. Waardoor ik me weer schuldig voel en wakker lig van het piekeren. Ik heb erg veel last van overdenken: wat heb ik gezegd, wat heb ik gedaan, wat zullen anderen daarvan vinden.
Doordat mijn vriendin ernstig ziek ben en wij nu met regelmaat herinneringen ophalen uit onze jeugd (we kennen elkaar sinds de kleuterklas), komen er ook steeds meer herinneringen boven uit mijn eigen jeugd binnen mijn gezin. Erg ingewikkelde scheiding van ouders, die tot op de dag van vandaag zijn sporen achter heeft gelaten. Wat me verdrietig maakt en waardoor ik de band met mijn ouders, mijn broer en stiefzussen steeds weer analyseer.
Het komt er eigenlijk op neer dat ik bij niemand echt het gevoel heb dat diegene er echt 100% voor me is. Maar dan zegt mijn man dat mijn verwachtingen te hoog liggen. Hij zegt: iedereen is anders en dat moet ik accepteren. Dat snap ik ook echt, maar ik snap gewoon niet waarom anderen er niet voor mij zijn, zoals ik er voor hen ben of zou zijn.
Ik heb moeite met het egoisme van veel mensen, ik kan dat niet begrijpen. Ik zal me waarschijnlijk harder op moeten gaan stellen, maar blijven mensen dan nog wel? Hoe kan het dat egoistische mensen ook vrienden hebben?
Nou ja, zoals jullie kunnen lezen overdenk ik dus alles en word ik doodmoe van mezelf.
Ik heb in het verleden al vaker een psycholoog bezocht (voor de scheiding van mijn ouders en voor het verlies van ons eerste kindje), maar ik denk eraan om weer een verwijzing te vragen, zodat ik weer aan de slag kan om beter met alle gedachten en gevoelens om te gaan.
Tot die tijd, schrijf ik dus heel graag hier van me af!
Ga zeker een doorverwijzing naar een psycholoog regelen! Dat lijkt me een goede stap.
Ik herken je verhaal wel in enige mate. Zo vast zitten in patronen en verwachtingen. 
Het leven, relaties onderhouden, kinderen opvoeden, het is ook voor mij een stuk anders en lastiger dan ik me ‘vroeger’ had voorgesteld. En nergens in m’n omgeving zie ik het van een leien dakje gaan, helaas.
Schrijf lekker van je af!
Ik ken meerdere perfectionisten zonder adhd, dus waar komt dat adhd vermoeden vandaan?
Voor een perfectionist is het leven pittig. En perfectionisme is beslist 1 van de karaktereigenschappen die kan leiden tot een burn-out.
1 tip om hulp te krijgen: geef aan wat je nodig hebt. Mensen kunnen geen gedachten lezen. Grote kans dat mensen jouw minder helpen dan andersom het geval is, omdat ze jouw zien als sterk. Niet als iemand die ook weleens hulp nodig heeft.
Verwacht op dat gebied vooral niet te veel van je pubers, dan kan dat alleen maar meevallen, als ze toch helpen.
Haal je energie uit je nieuwe werk?
Ik mis ontspanning in jouw verhaal. Waar krijg jij energie van?
En wat geeft jouw rust ?
Het kan ook liggen aan de beginnende overgang. Dan kun je tijdelijk wat minder hebben qua zorg voor anderen. En die ‘anderen’ zijn dan net lekker aan het puberen. Ik lees ook dat je vriendin ziek is, houdt dat je tegen om hierover niet met haar te praten? Kun je ergens anders terecht? Een psycholoog kan altijd, maar de theoretische kennis heb je misschien allang. En een luisterend oor van vriendinnen in dezelfde levensfase is vaak behulpzaam. Ik ben een fase verder, maar bied je graag een lezend oog 
En dit viel mij op:
“Ik heb moeite met het egoisme van veel mensen, ik kan dat niet begrijpen. Ik zal me waarschijnlijk harder op moeten gaan stellen, maar blijven mensen dan nog wel? Hoe kan het dat egoistische mensen ook vrienden hebben?”
Je hoeft het niet te begrijpen, je hoeft het alleen te voelen. Egoïsten die je een slecht gevoel bezorgen, wil je niet in je leven. Dan gaan ze maar weg. Stel jij je weer open voor leukere mensen en besteed daar je energie aan.
Ik denk eerder aan autisme dan ADHD bij je verhaal. Je verwacht dat anderen doen en denken zoals jij, maar jij bent niet de norm.
Bedenk dat ADHD een spectrum is.
Als je van jezelf "een goede vrouw, een goede moeder, een goede werkneemster, een goede zorgverlener, een goede dochter, en een goede vriendin moet zijn" en met al deze ballen in de lucht regelmatig verzaakt, dan ben je gewoon net als 95% van de wereldbevolking geen supermens.
Van die 95% die dat niet kan waarmaken heeft misschien 2-4% ADHD.
Als ik je bericht lees, is je leven inderdaad pittig. Daar heb je in ieder geval geen diagnose voor nodig. Ik hoop dat je de steun vindt die je verdient!
Het klinkt dat je altijd hard hebt gewerkt en vooral jezelf hebt gepusht en voor anderen hebt gezorgd, willen geven.
Het zou nu zo maar eens tijd zijn dat je meer gaat ‘geven’aan jezelf.
Niet in de zin van nog meer carriere, dingen buiten jezelf. Maar dat je in de vriendschappen, relatie en familie meer gaat realiseren wat jij nodig hebt. Dus in een vriendschap zou het bijvoorbeeld kunnen zijn, stel dat een vriendin altijd veel praat, ratelt als jullie samen zijn en dat jij je meer gehoord wil voelen. Dan zou het in die situatie een goede zijn om te zeggen tegen haar:” Paulien, ik heb even een luisterend oor nodig”
Naar je man zou je bijvoorbeeld kunnen ervaren dat hij minder vanuit zichzelf jou benadert en je daar wel behoefte aan hebt. Dan zou voor jou de situatie kunnen zijn dat je zegt tegen man: “Kees, ik heb even een knuffel nodig”. En dat ook meerdere keren, vaker leren aangeven. Vragen.
Ik noem hier even een paar ‘random’ voorbeelden van situaties. Waarin zoiets zou kunnen voorkomen. Waarin je kunt leren ruimte voor jezelf te vragen. Dit is geven naar jezelf toe, in de vorm van aangeven aan de ander waar je behoefte aan hebt.
Een ander heeft dat vaak niet in de gaten, leeft vanuit een andere
dynamiek. Dan is het belangrijk om te vragen. En dat is helemaal prima. Je hoeft niet harder te worden naar een ander toe, om de woorden uit je OP te gebruiken maar je moet leren vragen. Aan een ander wat jij op sommige momenten nodig hebt, wanneer het er toe doet.Maar dat kan best moeilijk zijn als je dat niet gewent bent. En is het een kwestie van leren. Door het gewoon te gaan doen.
Vragen voor jezelf 🌸
Herken je jezelf hierin?
Als je gaat leren verwoorden en vragen waar je op sommige momenten behoefte aan hebt, wat jij nodig hebt, heb je grote kans dat je minder gaat vergeten. Want je gaat iets essentieels voor jezelf doen, zorgen.
Sterkte met je zieke vriendin
Je kan geen liefde teweegbrengen bij een ander door van alles voor die persoon te gaan doen. Die ander heeft zijn eigen selectie van personen en prioriteiten. Alleen vanwege tijdgebrek al dat zou ontstaan is het al onmogelijk overal op in te gaan. Dus liefde is vaak niet zo wederkerig als jij dat zou willen. Dan kan je je hele leven wel gaan besteden daaraan, maar het wordt niet zo ontvangen als jij wil en eindigt in teleurstelling.
En wat betreft je perfectionisme: prachtig natuurlijk dat je in potentie zoveel kan wat een ander niet kan alleen maar door je eraan te wijden maar behalve een soort bewondering wekt dat ook niet automatisch alleen liefde op maar vermoedelijk ook veel nijd en druk. Goh wat kan hij alles weer goed. Moet ik dat nu ook gaan doen? Wat een druk baasje. Alles kan hij. Waar ik maanden over moet doen schudt hij zo uit zijn mouw.
Ik zou dus een selectie maken van dingen die je nauw aan het hart liggen en de rest wat meer laten gaan. Alles is trouwens ook eindig. Je loopt hier maar een beperkte tijd rond, en daarna wordt je plaats overgenomen door de mensen die na jou komen. Na twee generaties kent haast niemand je meer.
Dus haal nu het uiterste uit je leven; anders heb je je energie opgemaakt aan irrelevante dingen en heb je verleerd het geluk te grijpen waar het is. Dat kán je namelijk verleren, echt. Dan heb je alles goed gedaan, sta je naar je perfect gedekte tafel te kijken, maar komt er geen enkel gevoel meer behalve wanhoop. Succes en sterkte!
Zeespiegel schreef op 05-07-2026 om 22:30:
Ik ken meerdere perfectionisten zonder adhd, dus waar komt dat adhd vermoeden vandaan?
Voor een perfectionist is het leven pittig. En perfectionisme is beslist 1 van de karaktereigenschappen die kan leiden tot een burn-out.
1 tip om hulp te krijgen: geef aan wat je nodig hebt. Mensen kunnen geen gedachten lezen. Grote kans dat mensen jouw minder helpen dan andersom het geval is, omdat ze jouw zien als sterk. Niet als iemand die ook weleens hulp nodig heeft.
Verwacht op dat gebied vooral niet te veel van je pubers, dan kan dat alleen maar meevallen, als ze toch helpen.
Haal je energie uit je nieuwe werk?
Het vermoeden komt echt alleen vanuit mezelf, omdat ik me in heel veel dingen herken. Maar ik heb geen behoefte aan een diagnose, want het gaat er vooral om hoe ik met dingen omga. En dat geldt ook als ik een diagnose heb.
Ik haal enorm veel energie uit mijn werk. Het is precies wat ik wil doen en daarbij krijg ik enorm veel waardering en ruimte binnen mijn functie om dingen te doen waar ik energie van krijg.
Dus de opleidingen waren pittig, omdat er veel tijd in ging, maar het is absoluut de beste keuze ooit geweest om door te groeien naar deze functie.
Roos57 schreef op 05-07-2026 om 22:37:
Ik mis ontspanning in jouw verhaal. Waar krijg jij energie van?
En wat geeft jouw rust ?
Ik krijg veel energie van spelletjes doen met ons gezin en/of vrienden. In het weekend ook gecombineerd met een drankje en een hapje. Dat is dus ook wat ik veel doe.
Verder probeer ik ook met regelmaat een moment voor mezelf te nemen door mindfulness te doen en mijn schouders te laten masseren (door een heel fijn apparaat dat we thuis hebben), dus lekker in mijn eigen bed met een muziekje op.
Moree schreef op 06-07-2026 om 04:43:
Het klinkt dat je altijd hard hebt gewerkt en vooral jezelf hebt gepusht en voor anderen hebt gezorgd, willen geven.
Het zou nu zo maar eens tijd zijn dat je meer gaat ‘geven’aan jezelf.
Niet in de zin van nog meer carriere, dingen buiten jezelf. Maar dat je in de vriendschappen, relatie en familie meer gaat realiseren wat jij nodig hebt. Dus in een vriendschap zou het bijvoorbeeld kunnen zijn, stel dat een vriendin altijd veel praat, ratelt als jullie samen zijn en dat jij je meer gehoord wil voelen. Dan zou het in die situatie een goede zijn om te zeggen tegen haar:” Paulien, ik heb even een luisterend oor nodig”
Naar je man zou je bijvoorbeeld kunnen ervaren dat hij minder vanuit zichzelf jou benadert en je daar wel behoefte aan hebt. Dan zou voor jou de situatie kunnen zijn dat je zegt tegen man: “Kees, ik heb even een knuffel nodig”. En dat ook meerdere keren, vaker leren aangeven. Vragen.
Ik noem hier even een paar ‘random’ voorbeelden van situaties. Waarin zoiets zou kunnen voorkomen. Waarin je kunt leren ruimte voor jezelf te vragen. Dit is geven naar jezelf toe, in de vorm van aangeven aan de ander waar je behoefte aan hebt.
Een ander heeft dat vaak niet in de gaten, leeft vanuit een andere
dynamiek. Dan is het belangrijk om te vragen. En dat is helemaal prima. Je hoeft niet harder te worden naar een ander toe, om de woorden uit je OP te gebruiken maar je moet leren vragen. Aan een ander wat jij op sommige momenten nodig hebt, wanneer het er toe doet.Maar dat kan best moeilijk zijn als je dat niet gewent bent. En is het een kwestie van leren. Door het gewoon te gaan doen.
Vragen voor jezelf 🌸
Herken je jezelf hierin?Als je gaat leren verwoorden en vragen waar je op sommige momenten behoefte aan hebt, wat jij nodig hebt, heb je grote kans dat je minder gaat vergeten. Want je gaat iets essentieels voor jezelf doen, zorgen.
Sterkte met je zieke vriendin
Dank je wel!
Maar dat vind ik dus het lastige, ik kan vrij makkelijk vertellen wat ik nodig heb. Ik durf om hulp te vragen. Vooral bij mijn ouders vind ik het lastig. Ik zeg soms letterlijk wat ik/we nodig hebben, maar dan wordt er gezegd: ik denk niet dat dat is wat je nodig hebt. Maar dat is dus een rode draad in de relatie met mijn ouders; ik heb altijd het gevoel gehad dat wij anders communiceren, anders denken en dat ik alles zelf heb op moeten lossen.
rionyriony schreef op 06-07-2026 om 05:40:
Je kan geen liefde teweegbrengen bij een ander door van alles voor die persoon te gaan doen. Die ander heeft zijn eigen selectie van personen en prioriteiten. Alleen vanwege tijdgebrek al dat zou ontstaan is het al onmogelijk overal op in te gaan. Dus liefde is vaak niet zo wederkerig als jij dat zou willen. Dan kan je je hele leven wel gaan besteden daaraan, maar het wordt niet zo ontvangen als jij wil en eindigt in teleurstelling.
En wat betreft je perfectionisme: prachtig natuurlijk dat je in potentie zoveel kan wat een ander niet kan alleen maar door je eraan te wijden maar behalve een soort bewondering wekt dat ook niet automatisch alleen liefde op maar vermoedelijk ook veel nijd en druk. Goh wat kan hij alles weer goed. Moet ik dat nu ook gaan doen? Wat een druk baasje. Alles kan hij. Waar ik maanden over moet doen schudt hij zo uit zijn mouw.
Ik zou dus een selectie maken van dingen die je nauw aan het hart liggen en de rest wat meer laten gaan. Alles is trouwens ook eindig. Je loopt hier maar een beperkte tijd rond, en daarna wordt je plaats overgenomen door de mensen die na jou komen. Na twee generaties kent haast niemand je meer.
Dus haal nu het uiterste uit je leven; anders heb je je energie opgemaakt aan irrelevante dingen en heb je verleerd het geluk te grijpen waar het is. Dat kán je namelijk verleren, echt. Dan heb je alles goed gedaan, sta je naar je perfect gedekte tafel te kijken, maar komt er geen enkel gevoel meer behalve wanhoop. Succes en sterkte!
Wat supermooi verwoord.
Hier kan ik een hoop uithalen en zal ik zeker meenemen, bedankt.
eenhoornn schreef op 06-07-2026 om 11:53:
[..]
Dank je wel!
Maar dat vind ik dus het lastige, ik kan vrij makkelijk vertellen wat ik nodig heb. Ik durf om hulp te vragen. Vooral bij mijn ouders vind ik het lastig. Ik zeg soms letterlijk wat ik/we nodig hebben, maar dan wordt er gezegd: ik denk niet dat dat is wat je nodig hebt. Maar dat is dus een rode draad in de relatie met mijn ouders; ik heb altijd het gevoel gehad dat wij anders communiceren, anders denken en dat ik alles zelf heb op moeten lossen.
Ahh, dat is het dus niet. Fijn dat je wat hebt aan Riony’s post
eenhoornn schreef op 06-07-2026 om 11:54:
[..]
Wat supermooi verwoord.
Hier kan ik een hoop uithalen en zal ik zeker meenemen, bedankt.
Nou ben ik heel benieuwd wat je hier uithaalt.