Advies met dyscalculie
Volgend jaar gaat mijn kind naar het voortgezet onderwijs. We hebben hiervoor laatst voor de derde keer advies gekregen, dat is nu vmbo-gt (was in het eerste advies vmbo-kt). Ze hannest al vanaf groep 4 met rekenen en na lang wikken en wegen hebben we een dyscalculie test laten uitvoeren. Daaruit bleek dat er inderdaad sprake was van dyscalculie. Eind groep 7 had ze het rekenniveau van E4. Sindsdien mag ze hulp kaarten en rekenmachine gebruiken, ook bij de laatste Cito. Met de Cito is ze daardoor van een E score naar een C score gegaan. Helemaal prima dus.
Nu komt mijn irritatie mbt het schooladvies. Ze scoort op technisch lezen een A, begrijpend lezen lage A's en hoge B's, maar spelling schommelt tussen B en C met voor ww spelling nu een grote dip van A naar D (waar overigens de hele klas is gekelderd). In voorgaande jaren werd mij verteld dat alleen naar begrijpend lezen en rekenen werd gekeken waardoor ze (naar mijn mening) een laag advies kreeg van ergens in het midden. Maar nu ze een betere score voor rekenen heeft wordt wel ineens spelling bij het advies betrokken, wat de score weer naar beneden haalt.
Ik ben van mening dat vmbo-gt niet passend is bij de Cito scores, graag wil ik daarom jullie mening. Ze heeft op haar rapport voor motivatie, focus, sociaal emotioneel e.d allemaal plusjes, dus daar kan het ook niet aan liggen.
Babs03 schreef op 21-01-2026 om 11:34:
[..]
Ik heb mijn school netjes afgemaakt hoor, uiteindelijk. Ik was inderdaad altijd supergemiddeld wat ook super saai was. Maar dat was het voor iedereen, want alle kinderen in mijn tijd kregen gewoon dezelfde lesstof. En dat ging prima. Beter zelfs, gezien de kwaliteit van het huidige onderwijs.En we hoefden ons helemaal niet met elkaar te vergelijken want je kreeg gewoon de eindtoets in groep 8 en daaruit kwam dan je advies. Niemand die wordt voorgetrokken of achtergesteld. Gewoon allemaal een goede basis. En als dat niet lukte ging je naar het speciaal onderwijs, waar iedereen in hetzelfde schuitje zat. Ik ben dat levelwerken zat. Het werkt echt demotiverend. Niet alleen voor mijn kind. Als je steeds hoort dat je ergens niet goed genoeg voor/in bent dan ga je dat geloven.
Babs03 ik herken jouw verhaal uit mijn eigen ervaringen. Een dorpsschool, alle kinderen bij elkaar in een grote klas, alleen als het echt niet ging kon iemand naar speciaal onderwijs. Maar dat was een uitzondering. Iedereen dezelfde stof, geen probleem. Ik wist ook niet wat andere kinderen haalden, vergeleek alleen de cijfers met mezelf. Niemand werd voorgetrokken of achtergesteld. En we bouwden allemaal een goede basis op. Voor mij richting VWO, maar de goede basis bleek vooral toen mijn zus (huishoudschool) later de pabo kon doen en al meteen slaagde voor de taal- en rekentoets.
Kinderen uit een klas halen omdat het speciale kinderen zouden zijn die havo/vwo kunnen en de rest dan maar laten zitten, ik vind dat pedagogisch en didactisch een enorme miskleun. Je mag toch hopen dat scholen en leerkrachten tot de laatste dag van groep 8 hun uiterste best doen om bij alle leerlingen het beste naar boven te halen. Alle leerlingen, niet die paar die misschien gemakkelijk leren.
tsjor schreef op 21-01-2026 om 14:11:
[..]
Babs03 ik herken jouw verhaal uit mijn eigen ervaringen. Een dorpsschool, alle kinderen bij elkaar in een grote klas, alleen als het echt niet ging kon iemand naar speciaal onderwijs. Maar dat was een uitzondering. Iedereen dezelfde stof, geen probleem. Ik wist ook niet wat andere kinderen haalden, vergeleek alleen de cijfers met mezelf. Niemand werd voorgetrokken of achtergesteld. En we bouwden allemaal een goede basis op. Voor mij richting VWO, maar de goede basis bleek vooral toen mijn zus (huishoudschool) later de pabo kon doen en al meteen slaagde voor de taal- en rekentoets.
Kinderen uit een klas halen omdat het speciale kinderen zouden zijn die havo/vwo kunnen en de rest dan maar laten zitten, ik vind dat pedagogisch en didactisch een enorme miskleun. Je mag toch hopen dat scholen en leerkrachten tot de laatste dag van groep 8 hun uiterste best doen om bij alle leerlingen het beste naar boven te halen. Alle leerlingen, niet die paar die misschien gemakkelijk leren.
Maar dat beste bij de makkelijk lerende kinderen haal je er dus niet uit, als ze alleen het standaardprogramma doen.
Ik vraag me nog steeds af waardoor het komt dat er nu zoveel experts en deskundigen rondlopen en er zoveel 'verbeterd' wordt aan het onderwijs, terwijl het toch steeds slechter wordt.
Ik denk dat het probleem echt begint in het basisonderwijs. Gisteren schreef Lodewijk Dros, filosoof en expert in kunstmatige intelligentie een mooi artikel over AI, maar gaandeweg ging het artikel over het belang van schrijven (mijn pleidooi, en liefst in aaneengesloten schrift met mooie lussen, dan kun je je daarop richten als de inhoud van de lessen geen probleem is). Hij schrijft: 'Je schrijft je al bestaande gedachten niet op, ze vormen zich juist door het schrijven. Want kennis is, zoals Peeters het noemt, 'belichaamd'. "Het is niet louter gegevensuitwisseling, maar heeft te maken met wie ik ben, hoe ik in elkaar steek, hoe ik beweeg, welke geschiedenis ik meeneem.' Het besef dat kennis lichamelijk is zou volgens mij de belangrijkste reden moeten zijn waarom kinderen op de basisschool vooral zouden moeten schrijven. Geen boeken waarin je snel woordjes en getalletjes kunt invullen (zo, klaar, juf ik verveel me), maar teksten en sommen schrijven. Zeker in groep 3-5, groep 1-2 vooral voor grote en kleine motoriek, leren stil zitten etc. Kennis uitbreiden kan in groep 6-8. Ook veel met zelf schrijven. Ik heb nog mijn schrift Nederlands, groep 7 (toen 5de klas), waarin we onder de zelfgeschreven dicteezinnen de bijwoordelijke bepalingen van plaats, tijd en modulatie moesten onderstrepen met kleurtjes. Ook al vond je het inhoudelijk gemakkelijk je verveelde je niet. En de kennis zat in je lichaam, die kennis bleef.
Schemerlampje schreef op 21-01-2026 om 14:15:
[..]
Maar dat beste bij de makkelijk lerende kinderen haal je er dus niet uit, als ze alleen het standaardprogramma doen.
Grappig genoeg wel. Hoe kom ik anders op het VWO terecht?
Er zijn ook andere dingen, zoals werkstukken maken (zelf doen, niet de ouders), en spreekbeurten. Daar zal echt wel verschil in hebben gezeten, maar eerlijk gezegd was de basis dat er respect was voor iedereen, niet zozeer het vermogen om onderscheid te maken. Ook bij de kinderen onder elkaar. Je wist elkaars cijfers niet, want dat maakte niet uit. Het ging erom wat jij deed ten opzichte van wat je zelf kon. Als je er met de pet naar gooide kreeg je op de kop, ook al had je nog een voldoende. Dan werd er niet een team van experts op losgelaten om te kijken waarom je vandaag nou een slechte dag had en of je aan het onderpresteren was, ondanks je dyslexie en je dyscalculie en je dyspraxie.
Schemerlampje schreef op 21-01-2026 om 14:15:
[..]
Maar dat beste bij de makkelijk lerende kinderen haal je er dus niet uit, als ze alleen het standaardprogramma doen.
Ik vind overigens interessanter dat iemand die toen indertijd het advies huishoudschool kreeg zo'n 30 jaar later probleemloos de taal- en rekentoets voor de pabo kan maken. Met andere woorden: wat toen huishoudschool was is nu een havo+-niveau, want veel jongeren halen die taal- en rekentoets van de pabo niet zomaar in één keer, zonder extra voorbereiding. En die basis is ook blijvend gebleken.
tsjor schreef op 21-01-2026 om 14:30:
[..]
Grappig genoeg wel. Hoe kom ik anders op het VWO terecht?
Logisch redeneren is duidelijk niet je sterkste kant.
One size fits all onderwijs is funest voor kinderen die sterk afwijken van het gemiddelde. Dat geldt voor kinderen zoals de dochter van TO, die meer moeite dan gemiddeld hebben met de lesstof, en voor kinderen die nooit ook maar ergens moeite voor hoeven te doen. Maatwerk voor al die kinderen bieden, stelt wel stevige eisen aan wie voor de klas staat.
En al maatwerkenden hebben we de weg naar beneden gevonden, voor alle kinderen. De logica daarvan mis ik juist, laat het me maar zien.
Danm zijn er nog enkele bijverschijnselen, zoals veel minder ouders die boos waren over een advies, veel minder bemoeienis met andermans cijfers, veel minder jaloezie omdat zij wel naar de plusklas mag en hij niet, veel minder gedoe over waarom mijn kind niet een klas mag overslaan en waarom er voor mijn kind geen specifieke ondersteuning is.
Een voorbeeld: één van mijn kinderen maakte op de basisschool bij rekenen alleen de toetsen. Zolang die goed waren, hoefde hij al het andere rekenwerk niet te doen (want dat kon hij immers al). In de tijd die overbleef kreeg hij rekenpuzzels waar hij zich echt in vast kon bijten.
Ik hoor hier nu mensen zeggen: FOUT! Hij zou gewoon net als alle andere kinderen al het rekenwerk moeten maken en zeker geen 'leuke puzzels' moeten krijgen.
Maar eigenlijk zeg je dan: een kind met een bovengemiddelde intelligentie heeft geen recht op onderwijs. Die krijgt alleen bezigheidstherapie (want dat is waar dat op neerkomt). Het recht op onderwijs is dan alleen voor de gemiddelde en onder gemiddelde leerlingen?
tsjor schreef op 22-01-2026 om 08:29:
En al maatwerkenden hebben we de weg naar beneden gevonden, voor alle kinderen. De logica daarvan mis ik juist, laat het me maar zien.
Danm zijn er nog enkele bijverschijnselen, zoals veel minder ouders die boos waren over een advies, veel minder bemoeienis met andermans cijfers, veel minder jaloezie omdat zij wel naar de plusklas mag en hij niet, veel minder gedoe over waarom mijn kind niet een klas mag overslaan en waarom er voor mijn kind geen specifieke ondersteuning is.
Zoveel maatwerk is er niet voor de bovenkant. Het meeste is bezigheidstherapie.
Ik denk wel dat de lat vroeger meer op het gemiddelde lag en nu ergens ver onder het gemiddelde, omdat het nu minder acceptabel wordt gevonden als iemand niet mee kan komen. Het niveau van de basisschoolstof is best laag en het tempo nog lager.
'Maar eigenlijk zeg je dan: een kind met een bovengemiddelde intelligentie heeft geen recht op onderwijs.' Wat een onzin. Ik was zo'n kind met een bovengemiddelde intelligentie (bleek heel veel jaren later, was toen niet relevant) en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik bezig was met bezigheidstherapie. Maar ik kreeg ook nooit alleen maar de toetsen voorgelegd, ik maakte de sommen. Ging goed, mooi. Tevreden naar huis.
'Ik denk wel dat de lat vroeger meer op het gemiddelde lag en nu ergens ver onder het gemiddelde, omdat het nu minder acceptabel wordt gevonden als iemand niet mee kan komen. Het niveau van de basisschoolstof is best laag en het tempo nog lager.'
Het kan zijn dat er zo'n beweging aan de gang is. Dat zou jammer zijn, want toen het gemiddelde de norm was presteerden de kinderen die moeite hadden met leren beter en gingen er veel minder kinderen naar speciaal onderwijs.
tsjor schreef op 22-01-2026 om 12:04:
'Maar eigenlijk zeg je dan: een kind met een bovengemiddelde intelligentie heeft geen recht op onderwijs.' Wat een onzin. Ik was zo'n kind met een bovengemiddelde intelligentie (bleek heel veel jaren later, was toen niet relevant) en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik bezig was met bezigheidstherapie. Maar ik kreeg ook nooit alleen maar de toetsen voorgelegd, ik maakte de sommen. Ging goed, mooi. Tevreden naar huis.
Hoe verder je van het gemiddelde afwijkt, hoe groter de kans is dat je daar helemaal niet tevreden mee bent.
tsjor schreef op 22-01-2026 om 08:29:
En al maatwerkenden hebben we de weg naar beneden gevonden, voor alle kinderen. De logica daarvan mis ik juist, laat het me maar zien.
Danm zijn er nog enkele bijverschijnselen, zoals veel minder ouders die boos waren over een advies, veel minder bemoeienis met andermans cijfers, veel minder jaloezie omdat zij wel naar de plusklas mag en hij niet, veel minder gedoe over waarom mijn kind niet een klas mag overslaan en waarom er voor mijn kind geen specifieke ondersteuning is.
Er is meer veranderd dan alleen maatwerk in die tijd. Je noemde zelf al dat de eisen aan leerkrachten nu lager zijn.
tsjor schreef op 22-01-2026 om 12:04:
'Maar eigenlijk zeg je dan: een kind met een bovengemiddelde intelligentie heeft geen recht op onderwijs.' Wat een onzin. Ik was zo'n kind met een bovengemiddelde intelligentie (bleek heel veel jaren later, was toen niet relevant) en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik bezig was met bezigheidstherapie. Maar ik kreeg ook nooit alleen maar de toetsen voorgelegd, ik maakte de sommen. Ging goed, mooi. Tevreden naar huis.
Heel fijn voor jou dat je daar tevreden mee was. Mijn kind werd er depressief van