Huiskamer Huiskamer

Huiskamer

Vraag van de dag 6 maart

w9OLMqke46tKyMj-2ESZViRkzg&oe=6229BEBF" alt="275211648_1874623066066161_975055647452734613_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-5&_nc_sid=8bfeb9&_nc_ohc=CBU6czaLzgIAX-T-eCB&_nc_ht=scontent-amt2-1.xx&oh=00_AT-vKC_Y6pDdXUacCfw9OLMqke46tKyMj-2ESZViRkzg&oe=6229BEBF" />

Wat is de mooiste herinnering aan jouw dierbare? 

Niets. Mijn dierbare leeft nog, dus ik hoop nog vele herinneringen samen te mogen maken.

Mijn dierbaren die niet meer leven zijn mijn ouders. Daaraan heb ik vele mooie en lieve herinneringen. Vooral het warme en veilige nest wat ze me gegeven hebben.

Herfstappeltaart schreef op 06-03-2022 om 08:32:

Mijn dierbaren die niet meer leven zijn mijn ouders. Daaraan heb ik vele mooie en lieve herinneringen. Vooral het warme en veilige nest wat ze me gegeven hebben.

Mijn ouders mis ik nog elke dag. Mijn moeder zat bijna elke avond op een vergadering van één van de vele instanties waar ze in het bestuur zat, en thuisgekomen maakte ze dan een cryptogram om even te ontspannen. En dan kon zomaar opeens om 23.00 uur de telefoon gaan, en dan mijn moeder die zonder verdere aankondiging zei: ik zoek een woord van 7 letters, er staat een A in het midden en de omschrijving is...

Mijn vader, die glunderend een sigaartje opstak als ik op de koffie kwam, en dan maakten we samen een wandelingetje door de tuin, zijn trots, vol met bloeiende planten, een prachtige vijver waar we samen naar de kikker keken die er zomaar opeens in zat.

Zo veel mooie herinneringen. Toen ze er allebei niet meer waren, heb ik, heel dwaas, nog wel eens het oude vertrouwde telefoonnummer van mijn ouders gebeld, tegen beter weten in, gewoon in de hoop dat de stem van mijn moeder of vader opeens zou klinken.

Dan denk ik aan mijn man die 6 jaar geleden overleden is. De mooiste herinnering weet ik zo niet want gelukkig zijn dat er vele zoals onze trouwdag, de geboorte van onze zoon en sowieso alle mooie vakanties.
Pejeka: toen mijn man net overleden was belde ik hem ook vaak op om zijn stem te horen op de voicemail.

Aan mijn vader, alle mooie wandelingen die we maakten en de goede gesprekken tijdens die wandelingen. De prachtige concerten die we samen bezochten. Van heel lang geleden, dat we op een warme zomerse avond een rondje wandelden (ik was een jaar of 6) en er op een paadje waar we liepen honderden slakken kropen. Het slakkenpaadje. Zo'n moment van verbondenheid.
Mijn moeder, samen gezellig uit eten. Die keer dat ze om half 12 's avonds naar me toe kwam toen ik heel ziek was en op de bank sliep, omdat ik zoveel pijn had en bang was.
Dat ze toen ik nog thuis woonde af en toe een klein cadeautje op mijn hoofdkussen van mijn bed legde. 
De liefde die er tussen ons is.

Mijn opa was zo'n lieve schat. 
Hoorde hem nooit mopperen of klagen.
Echt een goed hart, genereus, gaf aan ieder kleinkind veel geld tijdens verjaardagen ook aan zijn stiefkleinkinderen. 
Je kon altijd bij hem terecht.
Vooral goede herinneringen aan de kaartavonden. 
Hij heeft mij verschillende soorten kaartspellen geleerd, die ik nu weer aan mijn kinderen en wellicht later kleinkinderen ga leren. 

Mijn vader kwam uit een vissers familie bijna elke vrijdag kregen wij vis . Vraag mij niet waarom maar mijn vader bakte die zaterdagmorgen vroeg. Gruwelijke jeugd 😁 slip tong als ontbijt, bij de koffie, als lunch, bij de thee en als avondeten. Mijn vader kon fantastisch lekker vis bakken. Hij was ook altijd aanwezig bij al onze sportwedstrijden die waren op zaterdag ik denk dat hij daarom zo vroeg aan het bakken was.

Mijn moeder hield net als ik van lezen. We hebben menig goed gesprek gehad over een goed boek en over allerlei levensvragen. 

Wat een lieve herinneringen allemaal...

Mijn opa was zo gek op onze kinderen. Maakte altijd grapjes met m’n zoon. En als ik vroeger met hem bij het tankstation kwam mocht ik snoepjes uitzoeken. Van die heerlijke roze harten (hard van buiten, zacht van binnen), banaantjes, schuimblokken.
Als hij de auto in de wasstraat zette, mochten wij er altijd in blijven zitten. Geweldig vonden we dat. 
En onderweg in de auto kwamen we bij een bocht een snelheidsmeter tegen. Die ging aan als je te hard ging. Wij vonden het altijd super cool als opa in die bocht zo hard ging dat de snelheidsmeter aan ging. 
Z’n laatste week was ook zo fijn en liefdevol. Hij lag al in coma en zou niet meer wakker worden. We hebben de hele week bij hem gewaakt. Klinkt misschien raar, maar het was zo ontzettend fijn, zelfs gezellig, ondanks al het verdriet. 

mijn oma, die een grapje altijd kon waarderen en een boeven gezichtje op kon zetten. Ze had altijd kinderbueno of mentos bij voor ons, in haar oude dames handtasje  

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.