Say Yes to the Dress of niet?
Een vraag voor iedereen die ooit is getrouwd of nog trouwplannen heeft, wat voor trouwkleding ging/gaat je smaak naar uit?
Mijn dochter is gisteren naar een bruidsboetiek geweest om te passen en ze voelde zich helemaal tof, en ze straalde in het wit, een lange jurk met sleep en kant. Ook al was ik er niet "live" bij, dat stralen was duidelijk te zien op de filmpjes.
Zelf heb ik voor ons trouwen destijds door een vriendin een rode cocktailjurk plus jasje van felrode wilde zijde laten maken, en manlief had zijn kleding bij een kleermaker laten maken: van dezelfde felrode stof een overhemd onder een schitterend (letterlijk!) zilvergrijs pak. We waren een opvallende verschijning, maar ik heb dus nooit een klassieke trouwjurk aangehad, ook niet om te passen.
Dus ik ben benieuwd, waar ging/gaat jullie voorkeur naar uit, een say-yes-to-the-dress klassiek wit, lange sleep, veel kant, en bruidegom in 't zwart, of gewoon een feestelijke jurk en pak, of juist in spijkerbroek en t-shirt.
Of ben je ook wel eens als moeder-van-de-bruid met je dochter naar een bruidswinkel geweest?
Ik ben benieuwd!
Lientje: je bent niet de enige; als ik mijn foto`s terug kijk heb ik met 50% geen contact meer….Of uit elkaar gegroeid, geemigreerd…en nog een paar andere redenen.
Het meest bijzondere vond ik dat een vriendin in de trouwjurk van haar oma trouwde.
Zij en haar familie hebben best veel geld en het zou niet raar geweest zijn als ze voor een mega dure jurk had gekozen. Maar zij koos voor een eenvoudige jurk van haar oma en gelukkig is ze altijd heel slank geweest zodat de jurk ook mooi paste.
Auwereel schreef op 22-10-2026 om 22:40:
Ik dacht eerst, Lientje, wat triest dat je nagenoeg niemand meer ziet, maar dat geldt ook voor mij, bedenk ik me. Heel veel mensen die op mijn trouwfeest waren zie ik ook nooit meer.
Familie zou ik zien als ik naar begrafenissen zou gaan, maar dat vind ik ook wonderlijk: naar de andere kant van het land reizen om mensen die je al 40 jaar niet gesproken hebt te condoleren omdat je een bloedverwantschap hebt. Na het overlijden van mijn moeder werd ik van familiegebeurtenissen alleen op de hoogte gehouden als mijn broer daaraan dacht, want hij kreeg de berichten, ikzelf niet. Dus dan voel ik me nog minder geroepen om naar begrafenissen te gaan.
Vrienden zijn over het land verspreid en veel contacten zijn verwaterd.
Maar goed, dat is een ander topic!
Heel veel mensen zijn van werk vroeger,zowel man als ik zijn van baan gewisseld,familie die is overleden en/ of gescheiden en idd verwaterde contacten of verhuisde buren. Als je trouwt zoals ik op je 25ste , dan zijn er ruim 30 jaar later contacten erg veranderd. That's life.
Damoontje schreef op 22-10-2026 om 15:02:
Ik heb geen trouwplannen... en mocht dat ooit nog komen dan vind ik het niet passend bij ons om in het wit te gaan. We hebben allebei al een heel verleden achter ons en een witte prinsessenjurk zou niet passen. Hoewel ik het bij anderen wel heel mooi vind.
Ik noem de jurk die ik naar mijn broers bruiloft aan had wel eens mijn trouwjurk voor de grap. Hij was de eerste van ons die trouwde, tot nu toe ook de enige. Er was een dresscode en ik koos voor een lange zomerjurk die ik later ook nog eens kon dragen. Was toen nog best een ding want in mijn moeders traditionele opvattingen kun je niet naar de bruiloft van je broer in een lange jurk van 35 euro van internet. Zij had zich misschien iets voorgesteld van samen shoppen bij een dure winkel.
Ik heb bruiden van verschillende leeftijden in het wit zien trouwen die er allemaal op hun eigen manier prachtig uitzagen. Leeftijd of verleden hoeft bij die keuze echt geen rol te spelen alleen wat je zelf mooi vindt en waar je blij van wordt is belangrijk.
Beetje offtopic maar ik heb dat met mijn 25e verjaardag. Destijds echt heel leuk met een mengeling van neven/nichten, vrienden van basisschool en middelbare school en studie. Ben midden in de zomer jarig en ik heb maar gewoon wat mensen uitgenodigd die in ieder geval niet op vakantie waren.
Neven en nichten zijn niet helemaal uit beeld maar we zijn eigenlijk niet meer op de hoogte van elkaars wel en wee. Met de anderen die er toen bij waren is het eigenlijk allemaal verwaterd. Veel van ons zijn wel één of twee keer verhuisd nog, soms het hele land door. Mensen gaan trouwen, weer scheiden, druk met werk, kinderen, etc. Met één vriend van de basisschool heb ik nog wél contact en ik heb ook een tijdje met hem gewerkt rond de Coronatijd. Maar als ik me goed herinner was die juist niet op het feest.
Ik vind het soms wel knap van mijn moeder. De vriendinnen die zij 45 jaar geleden op haar bruiloft had dat zijn haar échte vriendinnen, nog steeds. Alles wat daarna kwam is 'collega' of 'buurvrouw' maar die krijgen nooit het etiket vriendin.
Wij zijn jong en snel getrouwd, zonder echt feest ofzo, dus gewoon een mooi mantelpakje gekocht in creme en zacht roze.
Ik wilde daarna toch nog wel een echt feest geven, dus ben wel jurken gaan passen.
In eerste instantie een champagnekleurige trouwjurk gekocht bij een warenhuis (die hangt nu nog steeds ongedragen in het plastic in de kast).
Uiteindelijk besloten een 5-jarig huwelijksfeest te geven, maar dan vond ik een traditionele trouwjurk een beetje raar. Jurk gekocht in het buitenland, maar bij thuiskomst toch niet tevreden (te simpel), dus doorgeschoven naar zuslief.
De bruidsmodezaak waar ik met moeder en zus heen ben gegaan had alleen traditionele jurken of sombere kleuren en ik wilde iets 'wauw'. Dus doorverwezen naar een Turkse bruidsmodezaak en de jurk die ik bij binnenkomst als eerste zag, dat is hem geworden!
Kanariegeel met glittersteentjes (denk Belle en het Beest). Ben nog steeds gelukkig met mijn keuze destijds.
Biebeltje schreef op 24-10-2026 om 17:44:
Wij zijn jong en snel getrouwd, zonder echt feest ofzo, dus gewoon een mooi mantelpakje gekocht in creme en zacht roze.
Ik wilde daarna toch nog wel een echt feest geven, dus ben wel jurken gaan passen.
In eerste instantie een champagnekleurige trouwjurk gekocht bij een warenhuis (die hangt nu nog steeds ongedragen in het plastic in de kast).
Uiteindelijk besloten een 5-jarig huwelijksfeest te geven, maar dan vond ik een traditionele trouwjurk een beetje raar. Jurk gekocht in het buitenland, maar bij thuiskomst toch niet tevreden (te simpel), dus doorgeschoven naar zuslief.
De bruidsmodezaak waar ik met moeder en zus heen ben gegaan had alleen traditionele jurken of sombere kleuren en ik wilde iets 'wauw'. Dus doorverwezen naar een Turkse bruidsmodezaak en de jurk die ik bij binnenkomst als eerste zag, dat is hem geworden!
Kanariegeel met glittersteentjes (denk Belle en het Beest). Ben nog steeds gelukkig met mijn keuze destijds.
Wat mooi.