Stiefdochter
Hoi,
Sinds 5 jaar ben ik samen met mijn man. Hij heeft een dochter van 10 met zijn eerste vrouw, zij is overleden.
Ik ben al een aantal jaren in haar leven en dat gaat best goed. Maar toch vind ik het ook vaak nog erg zoeken. Ze is een lief meisje maar kan zich ook behoorlijk met mijn man en mij bemoeien. Ik vind haar best kwetsbaar, doordat ze haar moeder al jong moest missen en ik denk dat haar gedrag heel verklaarbaar is. Ze vindt overal wat van en vindt ons ook snel boos etc. Ook zegt ze dit vaak over andere gezinnen, strenge ouders van vriendinnen etc. Alles kost moeite en weinig dingen gaan vloeiend en met enthousiasme. Nu hebben mij man en ik ook samen een dochter gekregen, zij is bijna 1 jaar. En sinds zij er is merk ik zo'n verschil in houden van. Ik ben zo ontzettend blij met haar en geniet er enorm van. Een vrolijke baby, goedlachs en ja, de echte moedergevoelens zijn bij haar natuurlijk volop aanwezig. Maar ik wil daarnaast mijn stiefdochter niet te kort doen, maar moet soms zo mijn best doen om lief tegen haar te zijn. Omdat ze zo vaak vervelend kan antwoorden of dingen maar stom vind.
Anderen ervaring met stiefkinderen en eigen kinderen en hoe dit goed te doen?
Dat is denk ik ook de leeftijd. Bewust worden van hoe het bij anderen gaat, dat benoemen etc. Het lijkt me best een lastige situatie voor je.
Ik denk dat je stiefdochter dit merkt . Dat eigen kind je blij maakt en zij doet dat niet .
Wat doet haar vader met haar ?
Ik denk dat het meer een kwestie is van karakter of omstandigheden, dan dat je minder van een niet-biologisch kind, of moeder of vader, zou kunnen houden. Tenminste, de band tussen mijn stiefvader en mij is een liefdevolle vader-dochter- relatie, als sinds de basisschool.
Wat in de Assepoester is dit nou weer? Ik heb erg te doen met het meisje. Ze is haar moeder al kwijt en moet haar vader al delen met een nieuwe baby en dan ga jij ook nog eens moeilijk doen. Ik zou als ik jou was je man aanmoedigen om haar zoveel mogelijk aandacht te geven dat heeft ze echt nodig. Zijn haar opa's en oma's nog in de buurt? Die zouden in zo'n situatie minstens 1 keer per week iets leuks met haar moeten doen.
We hebben 3 eigen en 2 (ook eigen gevoelsmatig) pleegkinderen… Zij zijn al sind 3 maanden en 18 maanden bij ons…Onze kinderen zijn allemaal volwassen…
Een 10 jarige gaat vergelijken; op zoek naar zichzelf: hoe ziet het er bij andere familie`s uit. En hoe zou het geweest zijn als mijn eigen moeder nog geleefd zou hebben….En ja, je bent als Ersatz moeder vaak het haasje. Maar door het blijven benoemen , en er over te praten blijf je wel eerlijk naar jezelf en naar haar…
Je mag Boos op elkaar zijn, ik zei dan vaak ; ik vind dat gedrag niet leuk, maar jij bent goed genoeg. En dat deed ik ook met mijn eigen kinderen….
En met de meiden hebben we vaak gefantaseerd over hoe het zou zijn als hun ouders nog leefden…Want dat hoord er ook bij.
Wat het wel makkelijker maakt is dat mijn kinderen ook die leeftijd hadden.
Ik ben het ook wel met Meander eens; niet ieder Kind is hetzelfde. En jou eigen dochter is nog klein en schattig…..Dat veranderd ook nog!
FruitMoeder schreef op 03-11-2026 om 13:21:
Wat in de Assepoester is dit nou weer? Ik heb erg te doen met het meisje. Ze is haar moeder al kwijt en moet haar vader al delen met een nieuwe baby en dan ga jij ook nog eens moeilijk doen. Ik zou als ik jou was je man aanmoedigen om haar zoveel mogelijk aandacht te geven dat heeft ze echt nodig. Zijn haar opa's en oma's nog in de buurt? Die zouden in zo'n situatie minstens 1 keer per week iets leuks met haar moeten doen.
Ik snap dat je te doen hebt met het meisje en ben het erg eens met het advies haar vader en opaś en oma's in te schakelen. Maar ik vind TO erg oprecht overkomen. Helemaal niet alsof ze moelijk doet. Ze heeft gewoon haar gevoelens, mag dat niet? Gaan spelen dat het anders is, maakt de situatie nog ingewikkelder voor het kind want die zal dat ongetwijfeld voelen.
MRI schreef op 03-11-2026 om 13:41:
[..]
Ik snap dat je te doen hebt met het meisje en ben het erg eens met het advies haar vader en opaś en oma's in te schakelen. Maar ik vind TO erg oprecht overkomen. Helemaal niet alsof ze moelijk doet. Ze heeft gewoon haar gevoelens, mag dat niet? Gaan spelen dat het anders is, maakt de situatie nog ingewikkelder voor het kind want die zal dat ongetwijfeld voelen.
TO komt ook oprecht over en ik snap dat ze het lastig vindt, zo'n nukkig meisje. Maar dit is niet een verwend nestje of zoiets, maar een getraumatiseerd kind. En ik ben bang dat wanneer ze in de pubertijd komt dit gedrag nog erger zou worden. Dus als ik TO was zou ik het van mij af laten glijden. Dit is geen normale pre puber situatie waar je over kan klagen, maar dit is gewoon erg tragisch en zielig. Dat meisje heeft hulp en aandacht nodig. Volgens mij beseft TO dat nog niet goed.
FruitMoeder schreef op 03-11-2026 om 13:46:
[..]
TO komt ook oprecht over en ik snap dat ze het lastig vindt, zo'n nukkig meisje. Maar dit is niet een verwend nestje of zoiets, maar een getraumatiseerd kind. En ik ben bang dat wanneer ze in de pubertijd komt dit gedrag nog erger zou worden. Dus als ik TO was zou ik het van mij af laten glijden. Dit is geen normale pre puber situatie waar je over kan klagen, maar dit is gewoon erg tragisch en zielig. Dat meisje heeft hulp en aandacht nodig. Volgens mij beseft TO dat nog niet goed.
Jij kan op basis van 1 post wel heel snel heel veel conclusies trekken zeg!
Ik scheel met mijn jongste broertje overigens 10 jaar en dat is sowieso een lastig verschil. Je kunt niet met de baby spelen maar de baby is er wel en vraagt uiteraard veel aandacht.
Ik was ook niet een kind dat wilde helpen met luiers en potjes Olvarit. Dan is het leeftijdsverschil lastig, of het nu een halfbroertje of zusje is of 'vol'.
Ik vond mijn broertje pas leuk toen ik 22 was en hij 12 maar daar heb je nu niets aan 
Geen tips voor je helaas. Hier kregen we een getraumatiseerde 17 jarige als pleegkind vrij onverwachts in huis. Erg opstandig, grof in de mond , wilde weinig tot niks. Maar omdat wij hem in huis namen op het moment dat zijn moeder hem niet meer wilde en op straat gooide , nadat hij al een aantal jaar aan zijn lot was overgelaten omdat moeder bij een of andere vriend zat, had hij genoeg ontzag voor ons om zich te laten " heropvoeden ". We hebben hem alles geleerd, en begeleid tot hij een diploma had , een goede baan en zelfs nu een eigen huis. Maar ik ben me best snel aan hem gaan hechten en geef net zo veel om hem als om mijn eigen kinderen ondanks dat hij maar 8 jaar bij ons gewoond heeft en eigen kinderen ruim 20 jaar. Ik maak ook in niets onderscheid, cadeautjes verjaardag of Sint of kerst hetzelfde bedrag, wordt overal voor uitgenodigd en hoort wat mij betreft gewoon bij ons gezin. Ik herken dus het stukje mijn best moeten doen om aardig tegen hem te zijn , waar jij over schrijft, niet
Ja hij kon af en toe het bloed onder mijn nagels vandaan halen, maar die momenten had ik bij eigen kinderen ook. 
Ik heb geen ervaring met stiefkinderen, wel met eigen kinderen waar tussen de oudste en de jongste hetzelfde leeftijdsverschil tussen zit als tussen die van jou. Een vrolijke, goedlachse baby roept denk ik sowieso warmere gevoelens op dan een kritische prepuber die op alles en iedereen moppert. Mijn oudste kon er tenminste ook wat van en ik moest me inhouden me niet in de schattige baby te verliezen.
Je bent dan wel niet haar biologische moeder, maar jij kwam al zo vroeg in haar leven dat je die moederrol in de praktijk wel vervult. Concurrentiegevoelens bij oudere kinderen die lang enig kind zijn geweest komen ook in niet-stiefgezinnen voor. Ik denk dat het goed is als jij af en toe samen met haar iets onderneemt, zonder de baby. Haar 1 op 1 aandacht te geven, zodat ze zich geliefd blijft voelen.
FruitMoeder schreef op 03-11-2026 om 13:21:
Wat in de Assepoester is dit nou weer? Ik heb erg te doen met het meisje. Ze is haar moeder al kwijt en moet haar vader al delen met een nieuwe baby en dan ga jij ook nog eens moeilijk doen. Ik zou als ik jou was je man aanmoedigen om haar zoveel mogelijk aandacht te geven dat heeft ze echt nodig. Zijn haar opa's en oma's nog in de buurt? Die zouden in zo'n situatie minstens 1 keer per week iets leuks met haar moeten doen.
Waarom zo onaardig reageren. Totaal onnodig. Elk verhaal heeft z'n kant, en dit verhaal is van TO. Kan je je niets voorstellen daarbij, en ben je niet in staat om het van haar kant te bekijken? Reageer je ook zo op vriendinnen als ze met zo'n verhaal komen? Heb je op dit gebied zelf iets mee gemaakt dat je zo reageert?
Als stief doe je het nooit goed. Veel mensen hebben geen benul hoe moeilijk deze positie is. Het is heel normaal dat TO een ander gevoel heeft bij dit meisje, als bij haar eigen kind. Toch zet TO alles opzij en doet veel voor haar. Dat mag best gezien worden.
Als TO de biologische moeder was geweest, was het mogelijk hetzelfde verhaal geweest. Een dochter van 10 die veel bezig is met hoe het bij vriendinnetjes gaat, soms wat kortaf reageert etc.
Een 10-jarige zit gewoon in een heel andere fase. En er gaat nog een fase komen met make up, met vriendjes, met huiswerk. Bij het jonge kind zal het altijd iets overzichtelijker blijven maar dat wil niet zeggen dat TO iets niet goed doet.
Vrijevlinder schreef op 03-11-2026 om 14:42:
[..]
Waarom zo onaardig reageren. Totaal onnodig. Elk verhaal heeft z'n kant, en dit verhaal is van TO. Kan je je niets voorstellen daarbij, en ben je niet in staat om het van haar kant te bekijken? Reageer je ook zo op vriendinnen als ze met zo'n verhaal komen? Heb je op dit gebied zelf iets mee gemaakt dat je zo reageert?
Als stief doe je het nooit goed. Veel mensen hebben geen benul hoe moeilijk deze positie is. Het is heel normaal dat TO een ander gevoel heeft bij dit meisje, als bij haar eigen kind. Toch zet TO alles opzij en doet veel voor haar. Dat mag best gezien worden.
TO is niet zomaar een stiefmoeder is, ze is nu een moeder voor dat meisje die geen moeder meer heeft en dat zijn 2 verschillende dingen. En ik vind het ontzettend naar dat ze niet dezelfde liefde voor haar voelt als voor haar baby.
Damoontje schreef op 03-11-2026 om 14:46:
Als TO de biologische moeder was geweest, was het mogelijk hetzelfde verhaal geweest. Een dochter van 10 die veel bezig is met hoe het bij vriendinnetjes gaat, soms wat kortaf reageert etc.
Dan mis je een hele laag trauma die er bij zou komen kijken. De baby is waarschijnlijk TO's eerste en enige biologische kind. Daar kan je helaas veel makkelijkere een band mee opbouwen dan het kind van je vriend die je een paar jaar heeft.