Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
MamaE schreef op 04-04-2026 om 18:08:
[..]
Dat geloof ik ook wel. Maar niet dat je hele plannen gaat maken hoe je iemand het beste dwars kan zitten puur uit haat tegen die persoon of het kind.
Mijn dochter had in groep 5 en 6 een juf waarmee ze niet matchte. Die heeft ook echt wel shit geflikt die niet oké is, maar ik heb nooit gedacht dat ze mijn kind haatte en haar actief weg wilde hebben en dingen verzon om haar dwars te zitten.
Absoluut niet, ik ben daar absoluut nooit mee bezig en ik durf echt mijn hand in het vuur te steken voor mijn collega's. Wij spreken wel over ouders en kinderen, altijd om samen te bespreken hoe we dingen aanpakken, soms ook om naar manieren te zoeken om ouders toch nog mee te krijgen. Dat is nooit uit haat! Het is ook nooit uit haat als er een melding wordt gedaan, altijd vanuit oprechte zorgen.
Ik denk dat het vaak niet niet willen is maar niet kunnen, ergens op blokkeren door bijvoorbeeld je eigen verleden of beperking of nog heel veel andere redenen
Karen, lees je dat? Dat duizel ervaring heeft met de mensen waar jij nu mee van doen hebt? Hopelijk kun je haar bijdragen 'open' lezen. En krijg je er wat rust door.
Je bent ongetwijfeld een goede moeder, je wilt het beste voor je kinderen. Tegelijk weet je dat je regelmatig niet stabiel bent, stress hebt, teveel drinkt.
Ik gun je dat je hulp kunt en durft te accepteren. Om je kinderen de grootste kans op geluk te geven. Daar hebben zij, net als veel anderen, mogelijk wat extra hulp bij nodig. Je kunt het Karen💛
Ik had niet moeten drinken en ook niet die berichten hier schrijven. Ik wist wel dat ik al teveel op had en ook teveel emoties om nog normaal te schrijven. Het komt niet goed over wat ik bedoel dan. Ik wil zo graag dat mensen aan mijn kant staan en me steunen en ik bereik het omgekeerde dan dus dat is gewoon dom van mezelf.
Maar ik werk hulp echt niet tegen. Het is wel waar dat ik teveel emoties heb en dat ik daar niet altijd goed mee om ga en daardoor soms teveel weerstand maar ik zie nu ook wel dat de jongste hulp nodig heeft. Speciaal onderwijs en eerst nog een diagnose en ook behandeling. Dat snap ik en ik breng hem daar heen en ik ga naar al die gesprekken. Dus ik werk mee. Daarvoor is jeugdzorg niet nodig en ik snap ook niet waarom jullie zeggen dat het normaal is om daarmee te dreigen of zelfs dat het goed is dat die erbij komen. Meewerken met hulp doe ik al daar kunnen ze niks in betekenen, ze kunnen alleen de jongens hier weg halen en dat is echt niet beter. Zelfs als je denkt dat ik een rotmoeder ben dan nog kan je niet zeggen dat het echt beter is voor de kinderen om op een jeugdzorg groep te gaan wonen. De meeste van jullie weten daar niks van gelukkig omdat jullie het nooit mee hebben gemaakt, maar ik kan echt wel heel zeker zeggen dat die groepen pas echt onveilig zijn.
Ik snap ook niet waarom jullie allemaal zeggen dat de psychiater het zeker goed bedoelt en dat het zeker is dat ik mijn best niet doe en expres niet wil samenwerken met haar en haar geen informatie wil geven. Dat is echt niet waar. Ik ben nu nuchter dus ik leg het nu hopelijk beter uit aan jullie.
Het eerste gesprek ging ze al meteen zeggen dat zijn gedrag komt door wat hij heeft mee gemaakt volgens haar en dat ze hem enkel kan behandelen als er thuis dingen veranderen. Ze had al een oordeel nog voor ze ons 1 keer zag. Ik denk dat ze misschien wel een dossier heeft van toen ik nog tiener was. Toen heb ik enkele crisisopnames gehad in de psychiatrie en ik weet niet of het kan maar ik denk dat ze weet hoe slecht het toen ging met me. Ik had toen heel heftig gedrag en ik wilde niks maar ik was nog minderjarig dus het is niet heel eerlijk dat ze op basis daarvan een oordeel heeft.
Het tweede gesprek ging ze al die vragen stellen over de zwangerschap en de baby tijd van de jongste en ik deed echt mijn best om te antwoorden maar ik wist heel veel niet meer en ik had ook zoveel stress dat ik enkele keren helemaal weg raakte en ze zei op het einde dat we bijna niks hadden kunnen bespreken maar dat is echt niet mijn schuld, ik heb het echt geprobeerd. Toen heb ik na dat gesprek 1 keer een mail die niet zo slim was naar haar gestuurd omdat ik niet meer kon slapen en nachtmerries en zelfs moest ziek melden op het werk door alle beelden die ik heel de dag door kreeg.
Het derde gesprek al ging ze dreigen met jeugdzorg. Dus niet omdat ik niet mee werk maar omdat ik net probeerde mee te werken en het daardoor heel slecht met me ging. En daarom dreigt ze nu met jeugdzorg. Heel oneerlijk dus.
Maar ik wil dus echt wel dat mijn kind hulp krijgt hoor. Ik voel me vreselijk omdat hij misschien preverbaal trauma heeft door alles wat er gebeurd is. Als ik daar aan denk voel ik me een afschuwelijke moeder en een waardeloos mens en dat ik beter dood kan zijn. Maar dat is geen optie want ik moet door voor mijn jongens en dat doe ik ook. Ik wil hulp voor de jongste en dat hij niet zoveel problemen heeft met emoties. Daarom denk ik dat hem weg halen bij deze hulp geen goed plan is, er zijn teveel wachtlijsten dus hij kan niet zomaar elders terecht en ik weet ook niet hoe ik dat zou moeten regelen. En ik wil hem niet steeds van omgeving laten veranderen want ik weet hoe slecht dat is voor een kind. Dus het is net omdat ik wil doorzetten en zijn belang voorop zet dat ik zoveel spanning heb.
Ik heb nu een mail gestuurd naar de psychiater dat ik niet de verkeerde indruk wil geven dat ik niet mee wil werken maar dat ik door stress en trauma het niet meer precies weet. Ik hoop dat ze daar begrip voor heeft en dat ze ook zegt dat ze jeugdzorg niet gaat betrekken.
Goed zo! Heel verstandig van je. Ik kan me indenken dat jullie elkaar moeten leren kennen en dat jullie je weg moeten vinden samen. Dat is ingewikkeld. Jeugdzorg is een containerbegrip en is niet meteen uithuisplaatsing en ook niet meteen een woongroep. Maar ik begrijp je zorg gezien wat je gedeeld hebt over de familie waaruit je afkomstig bent en waaraan je je aan het onttrekken bent. De arts wil denk ik weten of jij alcohol hebt genuttigd tijdens de zwangerschap. Als dat het geval is dan is het aannemelijk dat je zoon door FAS anders functioneert. Delen van gedrag van FAS lijken op allerlei andere stoornissen maar de oorzaak ligt anders en behandeling kan ook wezenlijk anders zijn. Ik verzorg een kind met FAS (ik ben niet de biologische moeder maar zorg wel vanaf geboorte voor dit kind dat inmiddels 16 is).
Om heel eerlijk te zijn doet de manier waarop jij je opstelt me heel veel denken aan mijn kind. Ik zie iemand die het heel graag heel goed wil doen voor haar kind. Die weg is gegaan uit een toxische relatie voor dit kind. Die afscheid heeft genomen van haar familie omdat het systeem niet goed is. Die behoorlijk eenzaam is en weet dat als ze meebuigt en de foute keuzes maakt en wel aansluit bij haar familie dat dat niet goed is voor het kind. Maar het is wel eenzaam en traumatisch. Ik zie iemand die uiteindelijk alle hulp in stappen accepteert en meewerkt. Ik zie ook iemand die heel volloopt bij gesprekken, moeite heeft met stressregulatie en emotieregulatie, die bang is, iemand die van de ene stemming naar de andere stemming kan gaan. Dat zijn heel duidelijke kenmerken van fas die ook vergelijkbaar zijn met bipolaire stoornis. Het zou me niet verbazen als jouw moeder alcohol geeft genuttigd in haar zwangerschap waardoor jouw gevoeligheid voor verslavingen ook groter is en waardoor medicatie ook moeilijker aanslaat. Het kan verstandig zijn om in je bloed te laten nagaan of medicatie die je inneemt wel voldoende spiegel opbouwt.
Ik zie heel veel goede dingen in je en heb respect voor hoe je probeert te roeien met de riemen die je hebt en uiteindelijk steeds de noodzakelijke stappen zet en in gesprek blijft. Dat is heel moeilijk. Je blijft hier terugkomen en uiteindelijk ook bij de hulp en alles. Je bent bereid tot verandering maar het is zwaar. En ja je hebt terugvallen, maar krabbelt wel op. Ik zou alleen echt die medicatie die jou helpt om geen alcohol te nuttigen echt gaan vragen. Het gaat je tegenwerken als je terugvallen met alcohol blijft hebben. Verder denk ik dat je zou moeten vragen om ondersteuning bij stressregulatie.
Fijn dat je weer wat rustiger bent, Karen!
Als ik jou was, zou ik die psychiater ook vertellen (of mailen) dat je na het vorige gesprek overstuur was omdat je je bedreigd voelde doordat zij over jeugdzorg begon. Hopelijk gaat ze jou daar beter door begrijpen en klap je een volgende keer niet weer dicht. Want vragen over vroeger, zijn weldegelijk relevant. Daarnaast zou ik flink aan de slag met je eigen wantrouwen. Dat staat je ontzettend in de weg. Het is begrijpelijk dat je voor je kind wil vechten, maar door jouw wantrouwen ga je nu soms de strijd aan met hulpverleners die aan jouw kant staan. Mensen waarmee je samen zou moeten strijden voor de beste begeleiding van je zoon. Jij kan dat niet alleen. Zij ook niet. En zij willen dat het liefst samen met jou doen. Dat is veel beter. Niemand wil jeugdzorg betrekken als dat niet nodig is. Maar als de samenwerking echt niet loopt, dan houdt het op een gegeven moment ook op. Want elke dag vertraging, gaat wel ten koste van je zoon.
Je klinkt alweer een stuk rustiger fijn! Je geeft nu aan dat je wil meewerken aan hulp maar eerder heb je ook aangegeven dat je het er niet mee eens bent dat jouw zoontje naar een behandelgroep wordt overgeplaats terwijl professionals denken dat dit het beste is voor hem. Jouw eerste reactie is vaak in de weerstand of de aanval gaan. Dit doe je vanuit goede bedoelingen voor je kind maar dit geeft hulpverleners het gevoel dat je niet wil meewerken. Zij worden hiermee bijna gedwongen om verdere maatregelen te nemen.
Maar zelf als wordt jeugdzorg/veilig thuis ingeschakeld dan betekent dat nog lang geen uithuisplaatsing! Ze willen het beste voor een kind en dat is bijna altijd thuis wonen met de juiste hulp. Probeer dus niet direct in de weerstand te schieten maar blijf rustig en werk mee dan komt het wel goed!
Zij zegt dat ze jouw zoontje alleen kan behandelen als er thuis bij jou dingen veranderen.
Dit is een zeer belangrijke uitspraak die de behandelaar gedaan heeft. Besef je dat? Want wat gebeurt er als jij thuis niks verandert.
Heeft zij specifiek aangegeven wat er bij jou thuis moet veranderen? Zo niet, ga jij er actief naar vragen welke veranderingen van jou bij jou thuis verwacht worden?
Je kan niet meer volhouden dat het probleem van je zoontje alleen op school is.
Meewerken is niet alleen gesprekken voeren, er word echt actie van jou zelf verwacht.
Erken jij voor je zelf dat je een alcoholprobleem hebt en actief aan de slag gaat om te stoppen met AA en eventueel die medicijnen en ga je met jou therapeut bv bespreken hoe jij je trauma kan gaan verwerken?
Kortom wat ga jij zelf doen?
Misschien is het ook verstandig om je eens in te lezen over wat jeugdzorg allemaal te bieden heeft. Ik heb zelf ivm een complex gezin hulp gezocht via MEE. Er is vanalles mogelijk.
Wij kregen eens per week een paar uur ambulante hulp. Er kwam iemand voor de kinderen en een ander voor mij. Ik kon mijn verhaal en vragen bij mijn 'ambulante tante' kwijt en ze hielp moeilijke gesprekken met school en andere hulp voorbereiden. Ze ging ook wel eens mee naar zo'n gesprek - als ik dat wilde. En onze jongste ging een paar keer per week naar een naschoolse opvang speciaal voor kinderen met ASS, daar werkten ze aan sociale vaardigheden met leerdoelen, hadden lol en deden hun huiswerk. We hebben deze jeugdzorg (want dat was het) allemaal als prettig ervaren.
Dat je hier steeds terug blijft komen, ook al zijn onze reacties echt niet altijd mild, geeft voor mij wel aan dat je diep van binnen wel wíl, maar dat het soms gewoon nog niet lukt. Anders was je hier allang weggebleven.
Dat vind ik toch wel een plusje voor jou!
Stimpie schreef op 06-04-2026 om 19:32:
Dat je hier steeds terug blijft komen, ook al zijn onze reacties echt niet altijd mild, geeft voor mij wel aan dat je diep van binnen wel wíl, maar dat het soms gewoon nog niet lukt. Anders was je hier allang weggebleven.
Dat vind ik toch wel een plusje voor jou!
Ik vind dat zelfs een hele grote plus!
Top hoor Karen, dat je jezelf na zo'n inzinking weer herpakt, kritisch naar jezelf durft te kijken en luistert naar de raad die je hier krijgt. Goed bezig!
Nog even over die psychiater. Volgens mij wordt een jeuggdossier gesloten als je meerderjarig wordt. Ik denk dus niet dat ze een 'vooroordeel' over jou heeft. Wel dat ze in het dossier van je jongste heeft gelezen dat jij veel moeite hebt met alles wat nodig is rondom je zoontje. En ja, het is voor het stellen van een diagnose noodzakelijk dat ze psychiater weet wat zijn verhaal is. Toen mijn zoon onderzocht werd voor ASS moest ik ook vertellen over hoe de zwangerschap en bevalling waren. Dat heeft invloed. Dus probeer toch zoveel mogelijk te vertellen van wat je wél nog weet. Details zijn denk ik niet nodig, wel de grote lijnen. Fysiek en mentaal geweld van je ex. Of je wel of niet dronk toen je zwanger was. Of je erg angstig was. Dat weet je allemaal vast nog wel.
Sterkte maar weer. Je bent op de goede weg hoor meisje, en wij staan je hier allemaal (ieder op zijn/haar eigen manier) aan te moedigen.
Wat goed van je dat je erop terugkomt, hier en bij de psychiater.
Je geeft aan dat je wil dat mensen je steunen. Je kunt van de reacties hier zeggen wat je wil, maar iedereen hier steunt je door dik en dun. We gaan alleen niet mee in jou paniek en weerstand. Dat is namelijk niet helpend.
Ik zie weer gebeuren dat je iets heel zwaar opvat en in de stress schiet terwijl het standaard procedures zijn.
Die vragen die ze stellen over je zwangerschap en de babytijd heet een anamnese. Die nemen ze overal af, zelfs bij de logopedist. Dat het voor jou een gevoelig onderwerp is is rot, maar de psychiater zit niet te zuigen en prikken omdat ze al een oordeel heeft.
Als jij daar van streek van raakt is het wel begrijpelijk dat de psych zich achter de oren krabt. En wellicht heb je de pech dat je een kenau hebt met een scherpe tong. Maar daar zul je het nu ff mee moeten doen. Straks heb je hopelijk/waarschijnlijk weer lieve leidsters/juffen/behandelaars. Het is mij al vaker opgevallen dat artsen en psychiaters een ander slag mensen is dan de mensen "in het veld". Probeer daar doorheen te kijken en laat je niet opnaaien.
Dat ze de thuissituatie meepakken is ook standaard, en logisch. Ook dat doen ze niet omdat ze denken dat je een slechte moeder bent die alles verkeerd doet. En ze halen de jongens ook niet gelijk uit huis. Jeugdzorg is veel meer dan dat. Ik denk eerder aan Onder ToezichtStelling bijvoorbeeld, waarbij een voogd vervangende toestemming kan geven, omdat ze bang zijn dat jij hulp tegenwerkt of vertraagd.
Maar zover hoeft het niet te komen. Ga het gesprek aan wat er met jou gebeurd, en dat je wel wil, maar moeite hebt met gesprekken en verandering. Zet je deur open voor hulp.
Wij hebben ook hele fijne hulp gehad thuis. Niet omdat wij als slechte ouders werden weggezet, maar puur om te inventariseren.
Ik was overspannen en vader had net als jij moeite met stress,werd boos en trok zich terug. De psychiater van zoon probeerde af te dwingen dat vader betrokken was en mij steunde. Dat werkte volledig averechts en daardoor ontstonden er zorgen. Toen kwam er iemand thuis die de situatie in kaart ging brengen, en was de conclusie dat vader door vermoedelijk autisme snel overvraagd was en dan onredelijk werd en zich afsloot. Vervelend en jammer, maar het was wat het was. Ik kon het met hulp voor mezelf en speciaal onderwijs met therapie voor zoon redden. Werd verder geen halszaak van gemaakt. Uiteindelijk heeft de intensieve thuisbegeleiding niet heel veel gedaan, maar de wekelijkse gesprekken en het inzicht in vaders gedrag en het gesprek gaande houden heb ik wel als prettig en helpend ervaren.
Inmiddels is zoon bijna volwassen, gaat studeren en zijn zorgelijke ontwikkeling lijkt alweer een eeuwigheid geleden.
Met jou en je jongens komt het ook goed. Geen paniek.
En wat jou gegevens betreft: die hebben ze niet. Zeker niet omdat het vroeger sowieso niet gedeeld werd zoals met de hedendaagse technologie. Maar het mag ook niet. Ik heb laatst geprobeerd oude gegevens op te sporen, omdat ik niet meer wist wat er toen allemaal gebeurd was en het graag wilde weten voor mn nieuwe therapie. Maar niks te vinden. Te oud, vernietigd, niet gedeeld, zelfs niet met de huisarts.
fijn dat je nog een bericht stuurt Karen. Goed dat je nu wel open staat voor de behandelplek voor je zoontje. Is hij er al naartoe of zit hij nog op de observatiegroep?
Het is heel normaal dat ze zegt dat er alleen aan de problemen gewerkt kan worden als er thuis ook dingen veranderen. Die dingen staan niet los van elkaar. Het lijkt alsof dat moeilijk is voor jou maar dat geldt eigenlijk voor alle kinderen die hulp krijgen. Eén van mijn kinderen heeft logopedie gehad, moet je ook thuis oefenen en door de dag heen op verschillende momenten aandacht voor hebben.
Andere kind heeft ook hulp gehad ivm gedrag, moesten wij ook dingen voor veranderen thuis. Hoe we met dingen omgaan. Dat is ook logisch. Een kind gaat zich niet anders gedragen als jij hetzelfde blijft doen. Die verandert pas als de omgeving verandert. Dus ander gedrag als voorbeeld. Een makkelijk voorbeeld denk ik: tegen een kind schreeuwen dat hij niet mag schreeuwen is niet handig. Dan geef je helemaal het verkeerde voorbeeld. Mooi als je mag leren hoe dat dan anders kan.
De psychiater heeft zeker geen dossier ingezien van jou van toen je jong was. Dat mag niet en beurt ook niet. De kans is wel groot dat er in de overdracht van de ene plek naar de andere ook iets voor ouders in staat. Dat vader niet in beeld is bijvoorbeeld maar er kan ook in staan dat jij niet open staat voor hulp in de thuissituatie.
Goed dat je de psychiater een mail hebt gestuurd met uitleg. Heb je je eigen psycholoog ook verteld wat doe vragen met je gedaan hebben? Misschien wel doen, klinkt als iets waar je nog hulp bij kan gebruiken.
Ik lees steeds terug dat je bang bent dat jeugdzorg je kind uit huis plaatst of naar een jeugdzorginstellingen moet, op een groep wonen.
Jeugdzorg inschakelen is niet meteen kinderen uit huis plaatsen hoor. Vaak wordt er eerst hulp in de thuissituatie geboden. Bovendien beslist een rechter over uithuisplaatsingen.
Ik ben het wel met je eens dat het fijner is als de inzet van jeugdbescherming niet nodig is.
Hoe is er op je bericht gereageerd en hoe ben je de dagen doorgekomen. Je bent regelmatig in mijn gedachten; ik wens jou en je gezin veel goeds toe. Lukt het je om je Op je werk te concentreren? En hoe gaat het met je oudste zoon?
De psychiater heeft een korte mail terug gestuurd. Op zich wel begripvol. Dat ze mijn houding en reacties nu beter kan plaatsen en dat ze er begrip voor heeft. Maar ook dat ze die vragen moet stellen voor de anamnese en dat ze mij als moeder daar nodig hebben voor de behandeling. Dat snap ik en ik doe echt mijn best maar het geeft veel druk. En op dat van jeugdzorg komt ze niet terug in haar mail en ik durf er zelf ook niet meer over mailen. Als het klopt dat ze geen dossier heeft over mijn jeugd (ik geloof jullie wel denk ik dat dat niet kan) dan wil ik liever dat ze helemaal niks weet zodat ze geen vooroordelen kan hebben.
De jongste is voorlopig nog op de observatiegroep tot hij daar kan starten, dat is waarschijnlijk in mei. Maar er zijn al best veel gesprekken vind ik nog voor hij start als deel van de intake. Ze geven aan dat dat belangrijk is om het proces goed te laten verlopen maar het werkt niet goed in ons geval. Ik vind het een heel ingewikkeld proces dat gewoon heel stresserend is. Ook voor de jongste zelf. Hij moet soms mee maar hij snapt niet wat de bedoeling is en ik kan hem niet helpen omdat ik het zelf ook niet goed snap en stress heb. Hij gaat dan heel druk doen en dat geeft me nog meer stress omdat ik me dan beoordeeld voel als moeder.
Met de oudste gaat het best goed'. Op school heel goed, hij doet het goed in de klas en heeft vriendjes en zijn gedrag is ook heel goed zegt de juf. Thuis ook maar ik weet dat hij er last van heeft dat we nu weer niks meer horen van zijn vader. Hij heeft soms thuis heel opstandig gedrag. Is ook normaal bij kinderen dat weet ik maar als hij niet naar bed wil of niet douchen of niet eten dan wil de jongste ook niet en dan is het soms heel zwaar.
Met mij gaat het niet zo goed. Ik ben wel terug aan het werk en dat lukt wel alleen ben ik heel moe omdat ik heel weinig slaap. Ik heb het met de therapeut besproken deze week. Hij ziet het als een terugval in het omgaan met spanning en triggers. Hij ziet wel dat ik mijn best doe en vooruitgang maak maar dat ik ook nog vaak terugval en dat is ook zo. Probleem is dat hij niet denkt dat ik klaar ben om echt traumaverwerking te doen voor ik helemaal stabiel ben omdat ik zo gevoelig ben voor crisis. Daar ben ik het ook mee eens, daar voel ik me echt niet klaar voor. Hij vind dat ik moet overwegen om ook nog groepssessies te doen bij zijn praktijk, een soort vaardigheidstraining voor omgaan met emoties, met huiswerk en oefeningen in een groep. Maar dat zie ik niet zitten, een groep is niks voor mij en ik heb het nu al zo druk. Ook een optie die hij met de huisarts wilde bespreken is dat ik deeltijds therapie ga doen maar dan moet ik me ziekmelden dus dat is voor mij helemaal geen optie. Dat is ook niet in zijn praktijk maar ergens anders, en dat wil ik helemaal niet. Ik snap ook niet dat hij dat voorstelt want weer wisselen van behandelaar is niet in mijn belang toch, dat geeft me dan weer het gevoel dat dat alleen voor hem handig is omdat hij dan van een ingewikkeld geval af is.
Ik heb volgende week ook een afspraak staan bij de huisarts om te kijken naar die medicatie tegen alcoholgebruik. Dat geeft me ook veel stress maar ik ga het wel doen. Ik zit te piekeren of dit in mijn dossier bij de huisarts komt en of jeugdzorg dat kan inzien als die psychiater ze toch zou inschakelen en die de huisarts contacteren. Denken jullie dat dat kan? Of mag een huisarts nooit een medisch dossier van een ouder aan jeugdzorg laten zien?
een hele dikke knuffel, wat een goede stappen heb je weer gezet. En als je dan even een stap terug doet, hier vragen stelt en er over nadenkt doe je gelijk weer moeilijke stappen in de goede richting.
Dat is knap, heel knap.
En juist omdat je dat niet alleen hier doet maar ook bij alle hulpverleners laat zien dat je heel hard werkt en dat wordt echt wel gezien door ze.
Dikke veer in jouw bips daarvoor.
En het is complex, het is heel zwaar, het gaat niet in 1x goed, perfect is echt niet nodig, jij bent het voorbeeld van een sterke vrouw die door gaat omdat het moet, maar vooral omdat je het beste wil voor je kinderen en jezelf.