Kind met risicovolle sport

Mijn zoon doet aan outdoor obstakel runnen, ik ga af en toe mee met een obstakel run (puur omdat vaak onder de 18 begeleid moet worden). Als ik dan zie over wat voor obstakels hij gaat en (rustig een met of 3 / 4 hoog) dan kijk ik ook liever niet. Hij traint 2 keer per week en elke week denk ik wel zal ik een keer en telefoontje krijgen.

Mijn dochter is springruiter van beroep. Daarnaast maakt ze paarden zadelmak,  op haar werk en thuis.  Wat er op haar werk gebeurt,  dat zie ik niet,  daar kan ik redelijk makkelijk loslaten.  Er is alleen geen appje of telefoontje dat ik laat gaan,  want er blijft altijd de gedachte:  misschien heeft ze me nodig. Meestal zie ik alleen een gebutst lijf (en ego) en is alles verder goed afgelopen op wat kneuzingen en blauwe plekken na (ik klop dit even af). Thuis echter, moet ik meehelpen en dat doe ik met frisse tegenzin en klotsende oksels. Maar ik voel ook de kick als het lukt,  de trots als die jongedame van 1.62 hoog en 48 kilo zwaar 600 kilo paard zover krijgt dat er iemand anders een heel fijn rijpaard aan heeft. 

Wij zijn inmiddels wat jaren bezig. Ze begon toen ze 7 was, is nu 22 en ik heb angstige momenten gekend.  Zij niet,  zij is nergens bang voor, dat maakte niet perse dat ik geruster was 😅. Maar ze wordt ook ouder en (iets) verstandiger,  weet waar ze mee bezig is. En ik accepteer het feit dat,  en dit wil ik eigenlijk liever niet uitspreken en ook dit klop ik meteen af, er iets kan gebeuren.  Maar dit is wel het enige wat ze wil, waar ze alles voor opzij zet (wat me overigens ook wel eens zorgen baart maar waar ik zo verdomd weinig over te zeggen heb). En ik geniet mee van haar successen,  help waar ik kan,  verdraag tot op zekere hoogte de nukken als ik het weer eens niet goed doe 😂. Het is wat het is . Ik kan en wil het niet verbieden, maar korfbal op zaterdagochtend was misschien ook best leuk geweest 😉

Meander schreef op 22-04-2026 om 09:19:

Ja, dat dus. Maar dan denk/weet ik: op de fiets onderweg naar korfbal kan je ook iets overkomen. Ik zou zeker niet willen dat mijn kind stopt, het is haar passie. En ook zij is succevol. Maar ik vind het, als moeder, niet eenvoudig/belastend voor mezelf. Wat het ook wat moeilijk voor mij maakt, en wat ik bij Decembermama en Wieder niet lees: ik héb al diverse telefoontjes en ziekenhuisbezoeken gehad. Dus mijn onrust is verklaarbaar, maar ik wil er graag vanaf. Want zo niet zinvol.

Oh, maar daar vergis je je echt in. Ik heb die telefoontjes en bezoekjes ook gehad hoor! Laatst nog met haar voor een mri geweest. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet die onrust voel,  maar zij gaat niet stoppen, en ik kan niet in continue bezorgdheid leven want dan maak ik mezelf gek.  Dus ik hou mezelf voor dat dingen niet níet gebeuren omdat ik bezorgd ben.  Zoals een vliegtuig niet níet neerstort als ik in de leuning van de stoel knijp. Als er iets gebeurt,  gebeurt er iets en moet ik in de zorgstand. En zolang er niks gebeurt,  mag ik mijn eigen leven leven zonder voortdurend bezig te zijn met wat er zou kunnen gebeuren.  En zeker,  op de fiets op weg naar korfbal kan er ook iets gebeuren en dat vinden we allemaal een aanvaardbaar risico.  Mijn dochter vindt het risico van wat zij doet ook aanvaardbaar, zou niet anders willen. En ik heb ervoor gekozen me daarbij neer te leggen. 

Alles aan wat mijn dochter doet met de paarden is potentieel gevaarlijk. Het zijn jonge dieren die nog helemaal niks kennen.  Laatst ging ze de paarden voeren en kreeg ik een telefoontje dat ze de stal niet uit kon omdat een jonge hengst haar er niet voorbij liet. Eén moment niet opletten en je brengt jezelf in een gevaarlijke positie.  Een paar maanden terug is een man van mijn leeftijd in zijn eigen stal doodgetrapt door een paard. Zijn hele leven ervaring met jonge dieren en toch gebeurt dit.  Om 6 uur 's ochtends staat dochter op en om half 10 's avonds gaat ze "de paarden naar bed doen". En alle uren daartussen is ze aan het werk.  Ik kan het toch niet volhouden om elke dag van het jaar al die uren van de dag bang te zijn dat er iets gebeurt? Er gebeurt zeer regelmatig iets,  en op dat moment handel ik. De rest van de tijd probeer ik het echt los te laten,  anders word ik geen gelukkiger mens.  En dat valt lang niet altijd mee,  want als ik weer eens zo'n dier de bak door zie stieren met mijn kind erop,  dan staat het zweet echt in mijn handen en moet ik mijn kaken op elkaar houden om niet te zeggen: en nú is het klaar! Welke andere keus heb je dan het te accepteren, en als je dat dan toch doet, probeer er dan maar zoveel mogelijk van te genieten

Ik denk dat je "het ervan af willen komen" moet loslaten en het meer gaan zien als managen van je onrust. Dan meer in de richting van je bewust zijn van je ademhaling en daar gericht ademhalingsoefeningen voor doen. Dit is dan maar 1 voorbeeld maar echt bewust worden van wat voel ik in mijn lichaam en hoe krijg ik dat tot een niveau wat voor mij weer leefbaar is. 

Wieder schreef op 22-04-2026 om 09:05:

Mijn dochter is springruiter van beroep.....

 Het is wat het is . Ik kan en wil het niet verbieden, maar korfbal op zaterdagochtend was misschien ook best leuk geweest 😉

En zelfs korfbal is niet risicoloos.........

Kuiltje in het grasveld (toen er nog geen kunstgras was bij de club) dikke blauwe enkel 2 weken krukken en 9 weken fysiotherapie. Bal verkeerd op een vinger, gebroken middenhandsbeentje en 6 weken gips en de nodige fysiotherapie. 

Beiden doen een opleiding (tot een beroep) vol met gevaren, waarbij het opstellen van veiligheidsprotocollen en het maken van gevarenanalyses voorafgaand aan een praktijkdag/opdracht standaard is. Jongste is dan voor zijn veiligheid ook nog afhankelijk van de collega's/medestudenten op de werkvloer. Beiden hebben al het nodige meegemaakt aan dingen die net goed gingen of net niet maar dat ze er zelf goed af kwamen.

Ik probeer de rust te bewaren en wil vooraf niet teveel weten van wat ze gaan doen en welke gevaren daarbij horen.

Tijdje terug had een ontruiming van een universiteitslab het landelijke nieuws gehaald en dan ben ik wel even gespannen tot ik contact met kind heb gehad.

Voor mij scheelt het wel dat ze hun activiteiten niet thuis kunnen doen zoals Wieder beschrijft met haar dochter en de paarden. 

Ik probeer zoveel mogelijk voor ogen te houden dat dit hun passie is en dat ze daarmee verder moeten en dat ik ze zeker niet moet afremmen in hun keuzes door ze wekelijks op de gevaren te wijzen. 

Stiekem ben ik wel blij dat oudste momenteel alleen theoretische vakken heeft en geen praktijkdagen.

Ted68 schreef op 22-04-2026 om 10:56:

Hier hetzelfde; 1 Kind doet aan kunstschaatsen; heeft 3 jaar geleden een schaats van een ander in haar been gehad bij paardansen. En kan nu alleen nog Training geven.

Nummer 2 skied op vrij hoog Niveau….

Dus ik denk maar niet te veel aan alles wat gebeuren kan, want dan slaap ik niet meer….

Oeh,  dat schaatsen vind ik zo waanzinnig knap! Ik kan niet eens een rechte lijn schaatsen 😊. Maar ook wel eng inderdaad,  met die scherpe messen aan je voeten.  Vind ze het erg,  dat ze alleen nog training kan geven?

En Meander blijf vooral ook schrijven hier. Wat er spannend is, wat er (bijna) mis ging, hoe je daar op reageerde of had willen reageren.
Mijn jongste is net vertrokken naar zijn stage, een redelijk gevaarloze rit van 40 minuten. Als hij dan vannacht terug moet fietsen knijp ik hem af en toe wel. Dan zijn het kleine parkje en het grote park (dat de naam .......bos draagt) waar hij langs moet toch wat duistere plekken waar engerds achter de bosjes kunnen zitten. Ik heb hem vrolijk uitgezwaaid en een fijne dag gewenst, want wat hij gaat doen is wel ontzettend gaaf maar ik ben blij als ik vannacht tegen 01.00 de sleutel in de deur hoor draaien.

Mag ik je een pb sturen over wat mijn kinderen doen? Ik wil hier niet precies vertellen wat ze doen omdat ik dan wel heel erg herkenbaar ben voor mensen die mij kennen.

Tja ze vond het erg, maar is nu ernaast aan het studeren… En door Training te geven heeft ze een leuk bijbaantje….

Ik snap dat gevoel ergens wel...ik zou ook niet per se blij worden van een nogal zeer risicovolle hobby of beroep van mijn kind. Maar ik zal haar niet tegenhouden en haar eigen keuzes laten maken, binnen mogelijkheden. We hebben thuis geen plek voor paarden bijvoorbeeld. 

Je de hele dag zorgen maken, dat is geen leven. Maar er kan altijd en overal iets gebeuren. Mijn zus wielrent bijvoorbeeld graag en is ook al meermaals flink onderuit gegaan, ook met letsel. Die zegt dan tegen mijn ouders 'ik word liever 40 en dat ik dan een leuk leven heb gehad dan dat ik 80 wordt en alleen maar stil op de bank heb gezeten zodat me niks overkomt'. Sinds ze kinderen heeft is ze wel wat voorzichtiger geworden. 

Mijn dochter doet turnen en atletiek. Daar gebeurt ook wel eens wat. Ze struikelt een keer, valt, landing mislukt. Kan gebeuren, hoort erbij.