Yes we can
hoi allemaal,
Ik zit op het moment helemaal vast. Mijn zoon 14 heeft zichzelf aangemeld voor yes we can. Nu moet hij daar woensdag starten en hij wil niet meer en loopt weg. Als hij woensdag niet heen gaat dan komt hij in een gesloten jeugdzorg plus, waar hij al eerder heeft gezeten en elke keer wegloopt. Want er wordt gezegt"we kunnen hem niet opsluiten" terwijl de rechter een gesloten machtiging heeft uitgesproken. Mijn vraag is wat zouden jullie doen. Hem laten opzoeken door de politie en zorgen dat hij woensdag toch gaat en eisen dat jeugzorg hem brengt. Of hem laten opzoeken en in gesloten jeugdzorg(schijnveiligheid) laten plaatsen waar hij elke keer wegloopt. Hij gebruikt drugs en zegt dat ik niet van hem hou als ik hem naar ywcc stuur.
Marty, het hoeft niet perse zo te zijn dat dat gepasseerde stations zijn. Het is maar net op welk moment je de jongere treft en in welke staat. Daar moet je een beetje "geluk" mee hebben. Hier bleek er ineens een kleine ingang te zijn toen de jongere zelf zo diep zat dat "ik ga dan maar en zie het wel" toch wonderbaarlijk wel gebeurde. Met dwang via jeugdzorg vraag ik me echt af of de kliniek überhaupt mee gaat werken.
Ik snap je frustratie rondom de gesloten jeugdzorggroep. Mijn zoon heeft er ook gezeten, liep ook weg. Ze maken melding bij de politie, maar die gaat hem ook niet zoeken ofzo. Hoewel het uitzichtloos leek deed het toch wel iets voor onze zoon. Begeleiding bleef verbinding zoeken, en uiteindelijk kwam zoon toch wel weer terug daar (geen logeeradres, honger, geld op). Het gaf toch net iets meer druk om zn leven te beteren dan ik thuis kon. De afstand tot "het wereldje was ook wat groter waardoor hij er langzaam, maar makkelijker van los kwam. Op een gegeven moment had zoon een leuke baan met fijne collega's die hem zagen en waardeerde, en hij elke dag een nieuwe kans kreeg als hij weer eens niet op was komen dagen. Hij begon geld te verdienen op een legale manier, waarmee hij een keer niet in de problemen kwam Daar groeide hij van. De begeleiding zat er bovenop waar hij zn geld aan uitgaf. Bloedirritant voor hem, maar het remde hem wel in domme dingen doen. Na 1,5 jaar aanmodderen begon zoon bij te draaien.
Ik zou het gewoon laten gaan zoals het gaat, je kunt hem toch niet dwingen. Laat de groep het maar "even" uitvechten met hem, en geef hem het vertrouwen dat het goedkomt. Hij bewandeld zijn eigen pad.
Sterkte!
Wat een stressvolle en verdrietige situatie Johanna! De zoon van mijn allerbeste vriendin is op zijn 15e of 16e (ben ik even kwijt) naar de YWCC gegaan, ook hij was oa zeer verslaafd aan wiet icm autisme. Er viel ook geen land te bezeilen met hem. Van school afgetrapt, super beïnvloedbaar met daarnaast vele foute vriendjes etc. Deze opname is uiteindelijk wel zijn redding geweest, want nu, zo’n 6 jaar later, gaat het zoveel beter met hem.
Ook als ouders hebben zij het best zwaar gehad, want deze jongeren leren ook hun ‘diepste’ geheimen te vertellen aan hun ouders, vaak de reden van waarom zij zich oa verdoven met drugs en/of alcohol. Het was verre van een makkelijk traject voor alle partijen, met soms een terugval, maar uiteindelijk wel heel positief geweest, niet makkelijk!
Ik hoop dat jullie je zoon nog kunnen overtuigen naar de YWCC te gaan, want zoals iemand anders al schreef, het juiste moment is er nooit.
Heel veel sterkte gewenst, zowel voor jullie als ouders als voor jullie zoon!