Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Dank voor alle felicitaties!
We moe(s)ten echt even landen na alle spanning. Niemand zat in over de jongste, hij stond er prima voor en heeft een prachtige cijferlijst (havo) maar je wilt het toch graag officieel horen voordat je echt kunt juichen. De oudste was erg spannend. Hij is met de hakken over de sloot geslaagd voor vwo, maar toch: geslaagd!
Er valt nu een hele last van onze schouders af. Oudste begint het vandaag meer te beseffen, hoe nipt het was en hoe geweldig het is dat hij zijn diploma nu heeft. Zelf ben ik vandaag bek- en bekaf…een paar nachten niet zo goed geslapen dus ik hoop de komende dagen bij te kunnen tanken.
Net naar de ortho geweest, eerste keer aanspannen van de slotjesbeugel. En er moesten nog een heleboel veertjes en elastieken geplaatst worden. Ik merk wel dat al die nieuwe dingen spanning geven bij dochter. De ortho had haar vorige keer al voorbereid dat dit de eerste dagen waarschijnlijk best wat pijn zou geven, maar dat paracetamol dan prima is. Dus vooraf al gegeven en achteraf weer.
Er was ook even aandacht voor hoe dochter de slotjes ervaart. En eigenlijk gaat dat best heel goed. De eerste paar dagen even wennen en wat last en omdat er steeds meer kinderen van haar leeftijd een beugel krijgen, lijkt ze het sociaal gezien ook minder erg te vinden, al vindt ze haar gebit nog steeds niet mooi en is het ook wel duidelijk zichtbaar dat er meer speelt dan een paar scheve tanden.
Het gepruts in haar mond vond ze wel vervelend, vooral toen de ortho even uitschoot en met een draad in haar wang prikte. Dat zorgde even voor paniek en boosheid. Gelukkig was er wel ruimte voor dochter om weer rustig te worden.
Alle veertjes en elastieken geven ook best wel wat last momenteel, en ze vindt het ook veel en niet mooi allemaal, maar na een paar tranen en even knuffelen is ze nu wel buiten aan het spelen met vriendinnetjes.
Omdat er een paar kiezen doorkomen, zullen de tandarts en de ortho volgende keer samen bekijken of en hoe die te behouden zijn, of niet. En ook of dochter de buitenboordbeugel mag afbouwen naar alleen 's nachts. Ik hoop voor dochter enorm dat het ook een keer mee gaat zitten.
ik hoop heel hard met je mee mamaE, het is haar zo gegund een keer een meevaller te hebben.