Teruggetrokken gedrag thuis van 17 jarige
Hallo,
Ik maakte dit account aan omdat ik op zoek ben naar wat advies, herkenning of gewoon een luisterend oor. Sinds enkele maanden is onze zoon van 17 erg teruggetrokken thuis. Dit is vooraf gegaan door een periode van veel drama, aangedikte verhalen over school en erg veel emotie.
Deze stille periode is moeilijk om te dragen...mee eten aan tafel vermijdt hij, zegt enkel het hoogstnodige, meekijken naar match van WK wil hij niet. Het enige wat hij doet is op zijn kamer zitten en naar de fitness gaan. We weten dat hij worstelt met vriendschappen: deze veranderen of hij voelt zich "verraden" door gedrag van een vriend. Hij vertoont al sinds enkele jaren een heel extreem zwart/wit denken, dus alles is onmiddellijk heel erg en onomkeerbaar.
Mijn bezorgdheid is dat hij de weg naar ons niet meer zal terugvinden. Communicatie is de basis van alles en op dit moment is die er niet meer. Heeft iemand dit nog meegemaakt? Is dit een fase?
Alvast bedankt om mee te lezen. 🩷
Je schrijft over ‘veel drama, aangedikte verhalen en veel emotie’. Hoe is het contact met hem in die periode geweest? Ik heb ook een gevoelige dochter en als die een hint opvangt van dat ik het allemaal wel wat ‘veel’ vind, voelt ze zich snel gekwetst en in de steek gelaten. Ik vind het soms best lastig: ik wil haar beleving en emoties respecteren en doe dat ook, én ik heb mijn eigen beleving en mijn eigen grenzen en dus stel ik ook wel eens paal en perk aan ‘drama’. Maar de analyse ‘het is overdreven’ (wat ik echt wel eens ‘vind’) zal ik niet snel maken want dat is voor haar natuurlijk enorm pijnlijk en kwetsend. Ik heb dus respect voor haar gevoelens en ik probeer zowel bevestiging te bieden als te praten in de context van eigen regie en ‘jezelf dragen’. Ook probeer ik haar duidelijk te maken dat grote emoties een overload kunnen zijn voor het eigen en andermans zenuwstelsel en dat je er daarom voor moet leren zorgen, voordat je ze in relaties brengt, omdat ze conflicten gemakkelijk erger maken. Dat gesprek is niet altijd eenvoudig. Is het jou gelukt om in verbinding te blijven met je zoon in de periode dat hij die emotie-overload had?
In zijn algemeenheid denk ik dat je in periodes van gekwetst terugtrekken van pubers en adolescenten het best kan beginnen met het kleinste mogelijke gebaar. Hij wil niet aan tafel eten maar je kunt wel geregeld iets koken waarvan je weet dat hij het speciaal lekker vindt. Neem iets kleins voor hem mee, een bloemetje, zijn lievelingssnoep, een paar leuke sokken, jij weet wat hij leuk vindt. Initieer een activiteit waarbij niet gepraat hoeft te worden zoals de bioscoop. Stoppen met ‘corrigeren’ en ‘helpen’ en laat voorlopig alleen nog maar met kleine, liefdevolle gebaren zien dat je aandacht voor hem hebt. En kijk dan wat er gebeurt.
Bij kinderen… puberteit …staat een topic tieners op hun kamer … denk dat jij daar wel wat aan kunt hebben 🤔
Het kan en zal zeker een fase zijn. Wat Theofora verwoordt was ook mijn eerste reactie. Doordat je het woord drama gebruikt en aangedikt doet vermoeden dat je die vele emoties die hij toonde in die periode misschien wat minder serieus heb genomen? Misschien kan je dit alsnog doen, door deze periode opnieuw bespreekbaar te maken.
Pubers ervaren gevoelens veel intenser en zijn ook stressgevoeliger. Hun hersenen zijn nog volop in ontwikkeling. Zijn ook erg gevoelig voor meningen van leeftijdsgenoten en sociale afwijzing. Ze stellen zich niet aan. Maak gevoelens bespreekbaar, misschien door je eigen gevoelens ook te benoemen. En uit eigen ervaring, stap gewoon die kamer binnen en maak contact. Gevaar van zaken een fase noemen is ook dat je dan het zo maar laat. Ook pubers hebben de steun van hun ouders nodig.