radeloos
Ik ben een moeder van 45 jaar, en heb een zoon van 17 jaar. De eerste 10 jaar van zijn leven waren wij twee handen op 1 buik. Vader van zoon en ik zijn uit elkaar gegaan toen mijn zoon 3 jaar was. Vader en ik hebben goed contact met elkaar onderling. Ik ben best lang alleenstaande moeder geweest, met af en toe een korte relatie tussendoor. 3 jaar geleden kreeg ik te maken met een ernstige burn out. Ik kon niets meer. Mijn zoon was week op en week af bij mij of bij zijn vader. Er ontstonden ruzies en ergenissen aan beide kanten omdat ik graag zag dat hij een taak kon doen in het huis om mij te ontlasten. Nu is dat erg lastig voor een puber blijkt in de praktijk. 7 dagen achter elkaar zorgen dat de boodschappen in huis zijn, koken voor een ander en de puber ligt de hele dag in bed en laat het zichzelf aanleunen, ook al heb je 1000 keer gevraagd of hij ajb mee kan helpen, zorgde ervoor dat ik niet lekker ging. Laat ik het zo formuleren. Het escaleerde. We konden daarin ook lastig een middenweg vinden met elkaar. Natuurlijk snap ik dat hij mij veel liever terug zag als een stabiele ouder, maar dit is even hoe het is. Uiteindelijk heeft mijn zoon ervoor gekozen nu tijdelijk bij zijn vader te wonen. Wat mijn hart echter breekt, is dat het hele contact tussen ons verbroken is. Zijn keuze, niet de mijne. Waarom er echter helemaal geen contact meer mag of kan zijn tast ik in het duister. Als ik mijn zoon hier om vraag zegt hij: dat heb ik je al verteld, raar dat je me dat vraagt.Het voelt als een hele vreemde en rare situatie. Mijn zoon is #ineens# uit huis ( zo voelt het) maar zonder nog enig contact. De manier hoe hij met mij omgaat, werkt niet echt versterkend. Vrienden raden mij aan zoveel mogelijk leuke dingen te gaan doen. Tuurlijk. Maar dit zit mij echt ontzettend dwars.
Blijkbaar is er een nieuwe omgangsregeling van toepassing. Een omgangsregeling waarin er geen contact is. Zo! Ik snap dat een bijna 18 jarige meer op zichzelf is, zich ontrekt van zijn ouders, echt. Maar dit is voor mij een andere dimensie. Waar het hem vooral inzit is de manier van reageren als ik contact zoek. Heel kortaf, gewoon nee doorgaans.
Als ik hem bel, neemt hij niet op. Als ik hem een vraag stel; bijv of hij eens komt eten is het alleen nee en verder moet ik hem met rust laten, zegt hij. Ik heb hem nu ruim 8 weken niet gezien ( afgelopen jaren is het al vaker geweest dat hij weg ''vlucht'' en onder de vleugels van zijn vader gaat zitten), soms maandenlang. Hij boycod mij dan volledig: met kerst zie ik hem niet, verjaardagen worden overgeslagen... en als hij mij dan weer nodig heeft, staat hij op de stoep. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik graag een middenweg zie in elkaar af en toe ontmoeten en het dan goed hebben met elkaar. Maar hij heeft een andere keuze gemaakt: geen app contact, niet bellen, gewoon niet. Hoe ga ik hier mee om? Wat mis ik, wat zie ik niet of over het hoofd?
vader en ik hebben goed contact onderling schrijf je
Kan hij bemiddelen
Ik denk dat er weinig te bemiddelen valt als zoon gewoon niet wil praten.
Ik denk dat je jouw ex niet kunt verwijten dat hij niet genoeg bemiddelt: jouw zoon is 17. Op die leeftijd kunnen de meeste kinderen zelf toch beslissen waar ze het liefst wonen?
Je mag wel verwachten dat hij zijn eigen was doet, en zijn kamer stofzuigt (of niet).
Als blijkt dat het bij zijn vader ook geen hotel is, zou je met jouw zoon afspraken kunnen maken over wat hij in huis moet doen als hij bij jou is.
Of misschien eens overleggen met jouw ex wat bij hem in huis verwacht wordt?
Ik vind het heel verdrietig voor je dat je zoon zo sterk afstand van je heeft genomen. Dat breekt echt je hart. Het is extra moeilijk dat het lijkt alsof hij niet wil zeggen waarom.
Er is zo te lezen nog wel een klein beetje contact en dat biedt ruimte voor de toekomst. Ik denk dat je het contact heel luchtig moet houden áls er contact is. Laat dus de 'waarom' vraag maar even achterwege. Zorg dat er een lijntje tussen jullie blijft, hoe dun ook.
Hij zit in een levensfase waarbij hij heel erg met zichzelf bezig is en met zijn toekomst. Hij heeft nu geen ruimte/belangstelling voor een moeder met een burn out. Hij is nu niet geïnteresseerd in jouw wensen en behoeften. Begrijpelijk vanuit hem gezien, maar heel moeilijk voor jou. Vooral omdat de tijd je door de vingers vliegt.
Kun je voor jezelf hulp zoeken via bij voorbeeld een POH bij de huisarts? Of heb je al hulp vanuit je burn out?
Hoe dan ook, veel liefs en sterkte.
Je zoon was dus 14 toen jij een ernstige burn out kreeg? Een leeftijd waarop er voor een kind veel verandert en jij dus ook een ander beroep op hem ging doen. Kan het zijn dat hij zich overvraagd heeft gevoeld of dat hij zich in een volwassen rol gedrukt heeft gevoeld? Misschien het gevoel heeft gekregen dat de rollen omgedraaid werden. Daarnaast schrijf je dat jullie de eerste tien jaar twee handen op 1 buik waren, wat is daarin veranderd tussen zijn 10e en 14e? Ben je inmiddels hersteld van je burn out?
Ik zou, als ik jou was, luisteren naar wat je kind zegt en zijn behoeftes voorop zetten. Je klinkt verongelijkt, hij boycot jou, liet zich alles aanleunen, dat klinkt niet alsof je je kan inleven in wat de periode tussen zijn 14e en 17e met hem gedaan heeft. Heb je hulp om om te gaan met de situatie, zoals hij nu is? Bijvoorbeeld van de poh of een psycholoog?
Ik val eerlijk gezegd een beetje over deze zin:
Natuurlijk snap ik dat hij mij veel liever terug zag als een stabiele ouder, maar dit is even hoe het is.
Ik denk dat je enorm onderschat wat de periode van jouw ziek-zijn met je kind heeft gedaan en daar gaat het mis.
Het valt me op hoezeer dit stuk over jou zelf gaat en jij jezelf als slachtoffer ziet. Maar jij bent de ouder, de volwassene. Jij bent er om hem te beschermen en te begeleiden; niet andersom. Als het goed is, is jouw zoon het centrum van jouw wereld en niet andersom.
Je schrijft 'als hij mij nodig heeft staat hij voor de deur' en dat je daarin 'een middenweg zoekt'. Dat zegt al veel! Jouw kind heeft jou nog nodig, je kunt deze druk niet op je kind leggen.
Door wanneer hij jou nodig heeft, hem onder druk te zetten dat hij er voor jóú moet zijn duw je hem steeds verder weg.
Bovendien zijn pubers juist in een fase waarin zij zich losmaken van hun ouder(s).
Probeer je te focussen op wat jouw zoon op dit moment nodig heeft ipv hem te beschuldigen. Daar drijf je hem enkel verder mee weg.
Tja, je zoon is je zoon en niet je beste vriend of huisgenoot. Hij heeft er niet om gevraagd om geboren te worden en hij heeft jullie als ouders niet uitgekozen.
Hoe onveilig moet het voor hem wel niet gevoeld hebben dat z'n moeder ineens geen boodschappen meer kon doen etc. Je mag ontzettend blij zijn als hij weer eens op de stoep staat omdat hij je nodig heeft. Stop met dingen van hem verwachten die niet bij een kind horen.
Zowel ouders als kinderen zijn mensen en dus kwetsbaar. Maar kinderen aanvaarden vaak pas lang na de puberteit dat hun ouders ook kwetsbare mensen zijn, die hulp nodig hebben en verdienen. Het tast het veiligheidsgevoel van de puber enorm aan als de ouder 'het leven niet aankan'. Dat is verder geen verwijt aan de ouder maar wel een complicatie in een toch al moeilijke situatie. Ik denk dat je er goed aan doet je te concentreren op je eigen leven en je daar weer sterk in te voelen. Nodig je kind af en toe uit voor iets leuks maar sta jezelf ook toe opgelucht te zijn dat je de zorg voor hem er niet ook nog bij hebt. Laat hem zijn afstand nemen en vertrouw erop dat het wel weer komt. Probeer nu geen moeilijke gesprekken te voeren. Als je contact met hem zoekt, doe dat dan voor iets kleins, iets leuks, oppervlakkigs. Nodig hem uit voor een film of een concert. Informeer naar iets wat hij gedaan heeft. Haal de beladenheid er voorlopig uit. Dit wordt niet op een achternamiddag opgelost en dat hoeft ook niet. Maar je kunt wel voor jezelf gevoelsmatig terugvallen op de band die jullie hadden en erop vertrouwen dat die er heus nog ergens is en zich weer zal herstellen, als je het tijd en ruimte geeft.
Je schrijft niet te weten waarom je zoon geen contact wilt. Zoon geeft aan dat hij het je wel verteld heeft en vind je vraag raar. Hier gebeurt dus iets geks. Vaak gebeurt het dat de reden die door kinderen gegeven wordt niet herkend wordt door ouders, of als 'niet erg genoeg voor contactbreuk' door ouders ervaren wordt. Waardoor ze voor hun gevoel geen reden hebben gehoord, maar kinderen hebben dit wel verteld. Kan dit in jullie geval ook aan de hand zijn?
Verder zou mijn advies zijn om zijn wens te respecteren. Hij wilt geen contact. Dus laat je het initiatief voor contact bij hem. Hiermee laat je hem zien dat zijn grens belangrijk voor je is. Je kunt dit nog in een bericht aangeven en toelichten dat je ervoor open staat om zijn ongenoegens te bespreken en graag wilt dat het beter tussen jullie gaat.
Daarnaast kun je deze situatie voorleggen aan zijn vader en aan hem laten weten dat je hier veel verdriet van hebt. Misschien heeft hij nog ideeën, of kan hij dit in zijn achterhoofd houden in gesprekken met zoon.