Passieve puber
Ja, weinig nieuws onder de zon, maar inmiddels weten we niet meer welke richting te kiezen.
Zoon, 15, lukt het niet om zelfstandig iets uit handen te krijgen. Of het nou school, iets regelen op werk, zn kamer bijhouden of afspreken met vrienden is.
Afgelopen jaren alles geprobeerd, van heel intensief begeleiden tot loslaten. De uitkomst is hetzelfde. Vorig jaar blijven zitten, dit jaar stroomt hij af voor de kerst omdat er geen schot in zit.
Als wij hem niet begeleiden gebeurt er niks. Dubbel geplande afspraken laat hij er op aankomen, school doet hij niks voor en alles overkomt hem in wezen.
Prima verklaarbaar puber gedrag maar inmiddels lijdt school er dus erg onder en is zijn werk ook niet heel blij met de zoveelste keer 'vergeten te regelen/door te geven'
Gesprekken leveren niks op, hij is altijd berouwvol en beloofd beterschap. Hij heeft er ook regelmatig stress van, maar het leidt niet tot actie.
Inmiddels weten we niet meer waar we goed aan doen: blijvend intensief begeleiden, helemaal loslaten, iets anders?
Hopelijk heeft iemand hoopvolle ervaringen, inzichten of tips..
is dit normaal puber gedrag
Of is er meer aan de hand ?
Roos57 schreef op 02-11-2026 om 16:28:
is dit normaal puber gedrag
Of is er meer aan de hand ?
Hij staat op de wachtlijst voor adhd -onderzoek want ik vermoed dat hij daar wel op zn minst trekken van heeft. Maar ben bang dat die behandeling (muv medicatie) ook niet meer is dan wel thuis bieden: structuur e.d
Ik zou het loslaten en investeren in de band met je kind. Inzetten op positief contact en verbinding. Er bovenop zitten heeft geen zin denk ik. In het beste geval hou je door stutten en steunen zijn functioneren kunstmatig in stand en ervaart hij geen of minder consequenties van zijn inactieve houding.
Voor wat betreft het schoonhouden van eigen kamer, dit was voor mij wel een battle to pick. Zoveel gedoe en achteraan lopen en controleren en afspraken en gezeik en nog een keer zeggen gehad met mn kinderen. Totdat ik het omdraaide en hun kleedgeld koppelde aan een schone kamer. De afspraak is nu dat als hun kamer schoon en opgeruimd is om de week dan mogen ze dat aan mij laten weten/zien en maak ik hun kleedgeld over. Niet gelukt? Geen probleem, dan ook geen geld en proberen we het over twee weken opnieuw. Was een kleine mopper over geweest, maar ze snapten het ook wel. Nu nooit meer gedoe en wel schone kamers.
Maar goed, mss werkt dit helemaal niet voor jullie gezin of is het voor jou geen prioriteit. Voor wat betreft vriendschappen en werk zou ik het sws loslaten, hier moet hij echt zelf consequenties van gaan ondervinden. School, tsja, wat doet hij en welk jaar zit hij?
Mischa83 schreef op 02-11-2026 om 16:33:
Ik zou het loslaten en investeren in de band met je kind. Inzetten op positief contact en verbinding. Er bovenop zitten heeft geen zin denk ik. In het beste geval hou je door stutten en steunen zijn functioneren kunstmatig in stand en ervaart hij geen of minder consequenties van zijn inactieve houding.
Voor wat betreft het schoonhouden van eigen kamer, dit was voor mij wel een battle to pick. Zoveel gedoe en achteraan lopen en controleren en afspraken en gezeik en nog een keer zeggen gehad met mn kinderen. Totdat ik het omdraaide en hun kleedgeld koppelde aan een schone kamer. De afspraak is nu dat als hun kamer schoon en opgeruimd is om de week dan mogen ze dat aan mij laten weten/zien en maak ik hun kleedgeld over. Niet gelukt? Geen probleem, dan ook geen geld en proberen we het over twee weken opnieuw. Was een kleine mopper over geweest, maar ze snapten het ook wel. Nu nooit meer gedoe en wel schone kamers.
Maar goed, mss werkt dit helemaal niet voor jullie gezin of is het voor jou geen prioriteit. Voor wat betreft vriendschappen en werk zou ik het sws loslaten, hier moet hij echt zelf consequenties van gaan ondervinden. School, tsja, wat doet hij en welk jaar zit hij?
Dankjewel. Ik ben ook van meer inzetten op verbinding, mijn man is wat conservatiever.
Hij doet nu havo voor de tweede keer en stroomt nu af naar vmbo omdat hij anders van school moet.
Goede om de kamer te koppelen aan kleedgeld. Hier kleedgeld geprobeerd maar dat gaf hij uit aan de supermarkt (😅lang verhaal even kort).
Ik was 40 jaar geleden deze zelfde puber tot wanhoop van mijn ouders.
Onlangs de diagnose autisme gekregen.
Hiermee wil ik niet meteen zeggen dat jouw zoon autisme heeft, onderzoek is misschien wel een optie?
Wel herkenbaar vwb afstromen, eigenlijk ken ik geen jongen, inclusief mijn eigen zoon, die niet is afgestroomd. Het schooladvies in groep acht kwam bij hen allemaal (veel) hoger uit. Ik vond het echt opvallend. Drie kregen vwo advies en twee daarvan gingen naar de mavo, waarvan één er nu in mbo 1 is blijven zitten. De ander is in havo 4 blijven zitten. Toch denk ik dat het met allemaal wel goed komt.
Mijn eigen telg ging op de mavo telkens met de hakken over de sloot over. Nu zit hij op zijn plek op het mbo, gelukkig doet hij een opleiding die hij leuk vindt, al is het schoolse nog steeds een ding en gaat stage lopen hem veel beter af. Ik zeg dit allemaal om je een beetje gerust te stellen.
Ook wat betreft sociale afspraken gaat het niet altijd even soepel onderling. Ver vooruit plannen zit er niet echt in, de ideeën zijn er wel, maar de uitvoering laat wat te wensen over.
Wat hier werkt is toch loslaten en ook juist datgene benoemen wat wel goed gaat. Ze doen het niet expres, eigenlijk vind ik het geen leeftijd om al te moeten beslissen wat je worden wil, de meesten hebben geen idee en dat motiveert ook niet.
Het komt mij ook bekend voor van mijn pubers met autisme. Maar ik heb geen vergelijkingsmateriaal met pubers zonder autisme dus ik weet niet of dit bij ‘normaal puberen’ hoort.
Ik zou zeker in blijven zetten op verbinding, maar het ook hebben over gevolgen en hem dat laten ervaren. Als hij ontslagen wordt bij zijn bijbaantje kan dat beter nu gebeuren dan wanneer hij veel meer kosten en verantwoordelijkheden heeft. Dan heeft hij tijdelijk wat minder geld voor snoep en chips in de supermarkt. Geen man overboord.
Op school lijkt afstromen me niet per se 'de' oplossing aangezien je op een lager niveau weliswaar misschien wegkomt met geen huiswerk maken en nauwelijks leren, maar opdrachten moeten toch gemaakt en ingeleverd worden. Maar het niveau lijkt me wat minder belangrijk. Je kunt hem ook niet dwingen tot iets uitvoeren voor school. Uiteindelijk komen de meeste mensen best op hun pootjes terecht, zo lang ze geen hele stomme levenskeuzes maken als drugs dealen, criminaliteit etc.
Wel zou ik ook kijken naar of het onwil of onkunde is. Is er op school bijvoorbeeld een huiswerkklas? Hier in de regio bestaat dit, leerlingen kunnen zich inschrijven om na schooltijd één of twee uur op school te blijven om onder toezicht aan huiswerk te werken. Dat is geen inhoudelijke hulp of bijles, maar wel een stok achter de deur want als je je inschrijft, moet je ook aanwezig zijn tijdens deze uren en telt het als spijbelen als je dat niet doet.
Als het onkunde is, zou ik inzetten op hoe hij kan leren om dingen zelf te doen. Het helpt hem waarschijnlijk niet als alles voorgekauwd blijft worden. Maar ook niet om in het diepe te blijven spartelen zonder zwemles.
felija schreef op 02-11-2026 om 16:49:
Wel herkenbaar vwb afstromen, eigenlijk ken ik geen jongen, inclusief mijn eigen zoon, die niet is afgestroomd. Het schooladvies in groep acht kwam bij hen allemaal (veel) hoger uit. Ik vond het echt opvallend. Drie kregen vwo advies en twee daarvan gingen naar de mavo, waarvan één er nu in mbo 1 is blijven zitten. De ander is in havo 4 blijven zitten. Toch denk ik dat het met allemaal wel goed komt.
Mijn eigen telg ging op de mavo telkens met de hakken over de sloot over. Nu zit hij op zijn plek op het mbo, gelukkig doet hij een opleiding die hij leuk vindt, al is het schoolse nog steeds een ding en gaat stage lopen hem veel beter af. Ik zeg dit allemaal om je een beetje gerust te stellen.
Ook wat betreft sociale afspraken gaat het niet altijd even soepel onderling. Ver vooruit plannen zit er niet echt in, de ideeën zijn er wel, maar de uitvoering laat wat te wensen over.
Wat hier werkt is toch loslaten en ook juist datgene benoemen wat wel goed gaat. Ze doen het niet expres, eigenlijk vind ik het geen leeftijd om al te moeten beslissen wat je worden wil, de meesten hebben geen idee en dat motiveert ook niet.
Bedankt voor je herkenning! Afstromen vind ik niet erg, hoop vooral dat er iets komt waar hij wel voor wil werken. Net als bij jouw kind met stage.
En vrienden zijn hier precies hetzelfde, vooral lastig voor te stellen omdat ik het omgekeerde ben.
MamaE schreef op 02-11-2026 om 17:02:
Ik zou zeker in blijven zetten op verbinding, maar het ook hebben over gevolgen en hem dat laten ervaren. Als hij ontslagen wordt bij zijn bijbaantje kan dat beter nu gebeuren dan wanneer hij veel meer kosten en verantwoordelijkheden heeft. Dan heeft hij tijdelijk wat minder geld voor snoep en chips in de supermarkt. Geen man overboord.
Op school lijkt afstromen me niet per se 'de' oplossing aangezien je op een lager niveau weliswaar misschien wegkomt met geen huiswerk maken en nauwelijks leren, maar opdrachten moeten toch gemaakt en ingeleverd worden. Maar het niveau lijkt me wat minder belangrijk. Je kunt hem ook niet dwingen tot iets uitvoeren voor school. Uiteindelijk komen de meeste mensen best op hun pootjes terecht, zo lang ze geen hele stomme levenskeuzes maken als drugs dealen, criminaliteit etc.
Wel zou ik ook kijken naar of het onwil of onkunde is. Is er op school bijvoorbeeld een huiswerkklas? Hier in de regio bestaat dit, leerlingen kunnen zich inschrijven om na schooltijd één of twee uur op school te blijven om onder toezicht aan huiswerk te werken. Dat is geen inhoudelijke hulp of bijles, maar wel een stok achter de deur want als je je inschrijft, moet je ook aanwezig zijn tijdens deze uren en telt het als spijbelen als je dat niet doet.
Als het onkunde is, zou ik inzetten op hoe hij kan leren om dingen zelf te doen. Het helpt hem waarschijnlijk niet als alles voorgekauwd blijft worden. Maar ook niet om in het diepe te blijven spartelen zonder zwemles.
Ja precies, de gevolgen bij werk mag hij nu even zelf dragen. Dat is ook vrij schadeloos.
Het is een mix van onwil en onkunde. Huiswerkklas hebben we geprobeerd, net als vak bijles, wekelijkse plansessies etc. En ook het loslaten. Maar geen van dit blijft plakken of leidt tot duurzaam resultaat.
Carora schreef op 02-11-2026 om 17:03:
[..]
Bedankt voor je herkenning! Afstromen vind ik niet erg, hoop vooral dat er iets komt waar hij wel voor wil werken. Net als bij jouw kind met stage.
En vrienden zijn hier precies hetzelfde, vooral lastig voor te stellen omdat ik het omgekeerde ben.
Ik heb ook het idee dat ze niet veel kunnen met denken aan de lange termijn. Waarschuwingen voor hun toekomst van ouders, docenten, maken geen indruk, omdat ze er niks mee kunnen. De toekomst is ongrijpbaar, daar is hun brein nog helemaal niet mee bezig.
Doelgericht, duidelijkheid, korte termijn en afgekaderd werkt vaak beter. Zo'n stage bijvoorbeeld is duidelijk: je komt, daar word je vertelt wat je moet doen en aan het eind van de middag ga je weer naar huis. Het voelt ook nuttig, je ziet een project afkomen. Het is concreet en verder geen gezanik over huiswerk, 's avonds en in het weekend ben je vrij. Mijn puber vaart daar wel bij en dat snap ik.
felija schreef op 02-11-2026 om 17:12:
[..]
Ik heb ook het idee dat ze niet veel kunnen met denken aan de lange termijn. Waarschuwingen voor hun toekomst van ouders, docenten, maken geen indruk, omdat ze er niks mee kunnen. De toekomst is ongrijpbaar, daar is hun brein nog helemaal niet mee bezig.
Doelgericht, duidelijkheid, korte termijn en afgekaderd werkt vaak beter. Zo'n stage bijvoorbeeld is duidelijk: je komt, daar word je vertelt wat je moet doen en aan het eind van de middag ga je weer naar huis. Het voelt ook nuttig, je ziet een project afkomen. Het is concreet en verder geen gezanik over huiswerk, 's avonds en in het weekend ben je vrij. Mijn puber vaart daar wel bij en dat snap ik.
Ja hier hetzelfde inderdaad. Korte termijn wil wel, hij is ook niet onwelwillend.
Hoe pakken jullie het thuis aan met alles wat daarnaast niet vanzelf gaat?
Wat is de planning van school eigenlijk behalve "gewoon afstromen"?
Hoe gaan ze de boel begeleiden zodanig dat zijn jaar niet weer verloren is omdat hij ook in MAVO nauwelijks iets doet?
Bijbaantjes mag hij zelf gaan ondervinden, dat zijn kamer een stort is ook ... Maar ik zou toch wel aan school vragen of er meer is dat ze op school inzetten op meer dan "gewoon afstromen".
Eventueel al met hun achterhoofd dat er misschien meer speelt dan gewoon puur een passieve puber.
Ik zou dat beloningssysteem thuis eventueel proberen. Maar er ook weer niet giga-veel van verwachten.
Carora schreef op 02-11-2026 om 17:28:
[..]
Ja hier hetzelfde inderdaad. Korte termijn wil wel, hij is ook niet onwelwillend.
Hoe pakken jullie het thuis aan met alles wat daarnaast niet vanzelf gaat?
Wij zijn toch wel aan de slag gegaan met hem helpen door te overhoren. Veel pauzes tussendoor en zorgen voor een goede sfeer, dus bijvoorbeeld iets lekkers erbij.
Dat ging over het algemeen best goed, vooral voor toetsweken deden we dat. Wat ik ook opvallend vond, is dat bij de docenten die hij leuk vond, hij goede cijfers haalde, zonder dat wij hem daarbij hoefden te helpen. Het blijft verder veel meeveren En accepteren dat het gaat zoals het gaat, zolang het niet de spuigaten uitloopt.
Zilver_gray schreef op 02-11-2026 om 16:37:
Ik was 40 jaar geleden deze zelfde puber tot wanhoop van mijn ouders.
Onlangs de diagnose autisme gekregen.
Hiermee wil ik niet meteen zeggen dat jouw zoon autisme heeft, onderzoek is misschien wel een optie?
Hier ook, alleen dan ongeveer 20 jaar geleden. 
Ben nu 30, vorig jaar de diagnose gekregen. Het had heel wat struggles gescheeld als we het eerder hadden geweten.
OP, het onderzoek naar ADHD staat al vast?