12 jarige dochter weigert ergens anders te slapen
Mijn 12 jarige dochter zit vol in de puberteit maar wil nooit ergens anders slapen.
Ze heeft toen ze kleiner was wel eens bij Opa en Oma geslapen natuurlijk maar dat wil ze nu ook niet meer. Kamp of als wij een dagje/nachtje weg willen dan gaat ze helemaal los en kunnen wij haar ophalen (bij kamp). Als 1 van ons bij haar is dan is het alleen goed. Zijn er mensen met dezelfde ervaring? Hoe pakken jullie dit aan en misschien zelfs: hoe heb je het op kunnen lossen?
Euphoria schreef op 15-06-2026 om 12:06:
[..]
Een concert met overnachting? Een weekendje weg? Een nachtje weg?
allemaal heel gezond om te blijven doen als stel. Niet elke week, niet welke maand. Maar sporadisch toch wel.
Maar ook als je die dingen niet doet, kun je als stel tijd samen doorbrengen en een gezonde relatie hebben. Ergens anders overnachten is geen vereiste in deze gevallen. Dat is een wens van de ouders.
Due-scimmie schreef op 15-06-2026 om 15:31:
[..]
Maar ook als je die dingen niet doet, kun je als stel tijd samen doorbrengen en een gezonde relatie hebben. Ergens anders overnachten is geen vereiste in deze gevallen. Dat is een wens van de ouders.
Noem het een wens. In mijn ogen een zeer realistische en gezonde wens.
Euphoria schreef op 15-06-2026 om 16:11:
[..]
Noem het een wens. In mijn ogen een zeer realistische en gezonde wens.
Tja, je kan wensdromen zoveel je wil ... 12 jaar geleden ben je nu éénmaal een engagement aangegaan voor de volgende 18 jaar.
Dan maar geen weekendjes weg. Die komen wel weer als kind ouder / volwassen is.
Marty1984 schreef op 15-06-2026 om 16:16:
[..]
Tja, je kan wensdromen zoveel je wil ... 12 jaar geleden ben je nu éénmaal een engagement aangegaan voor de volgende 18 jaar.
Dan maar geen weekendjes weg. Die komen wel weer als kind ouder / volwassen is.
En een jaar of 12 is de leeftijd dat je mag verwachten dat ze alleen of bij iemand anders thuis kunnen blijven.
Als je moet wachten tot ze volwassen zijn is een heel ongezonde situatie, vooral voor het kind zelf.
Marty1984 schreef op 15-06-2026 om 16:16:
[..]
Tja, je kan wensdromen zoveel je wil ... 12 jaar geleden ben je nu éénmaal een engagement aangegaan voor de volgende 18 jaar.
Dan maar geen weekendjes weg. Die komen wel weer als kind ouder / volwassen is.
Of niet natuurlijk. Kinderen opvoeden doe je met het idee dat je ze kunt begeleiden naar volwassenheid. En daar hoort zelfstandigheid bij. Van een klein kind mag je andere verwachtingen hebben dan Van een tiener of jongvolwassene. En in het leven ben je ook meer dan alleen ouder he? Je mag ook gewoon mens, dochter of collega zijn. En mensen vergeten dat de relatie de basis is van een gezin. Als alles altijd om de kinderen draait vergeten mensen partners te zijn. Je leven levenslang of 18 jaar in de wacht zetten lijkt heel idealistisch maar niet haalbaar en realistisch.
Due-scimmie schreef op 15-06-2026 om 15:31:
[..]
Maar ook als je die dingen niet doet, kun je als stel tijd samen doorbrengen en een gezonde relatie hebben. Ergens anders overnachten is geen vereiste in deze gevallen. Dat is een wens van de ouders.
Een volledig terechte wens. Je staat niet in dienst van je kind. En overnachten kan wel degelijk een vereiste zijn. In mijn familie kwam dit voor in een situatie van mantelzorg bijvoorbeeld. Maar ook van zaken als bruiloften of werk. Ik moet er niet aan denken altijd overal alleen heen te moeten. Of geen bijzondere momenten te delen met mijn partner.
Of alleen tot 21.00 iets "mogen" want je tiener moet naar bed thuis.
Dit is natuurlijk heel makkelijk gezegd als je weinig sociale behoeftes of netwerk hebt.
Marty1984 schreef op 15-06-2026 om 16:16:
[..]
Tja, je kan wensdromen zoveel je wil ... 12 jaar geleden ben je nu éénmaal een engagement aangegaan voor de volgende 18 jaar.
Dan maar geen weekendjes weg. Die komen wel weer als kind ouder / volwassen is.
Meen je dat echt Marty? Uiteraard ben je als ouders een bijzonder engagement aangegaan. Maar dat betekent niet dat jij en jij alleen degene bent die het kind verzorgt, begeleidt, gezelschap biedt. Je bent méér dan vader/moeder. Als je door de jaren heen je relatieleven als volwassene in de wachtstand zet, bestaat de kans dat dit verpietert en verdort. Ouders hoeven heus niet elk weekend uit, maar een paar keer per jaar samen erop uit doet goed! Voor hen én voor hun kind(eren).
Wilgenkatje- schreef op 15-06-2026 om 16:54:
[..]
Meen je dat echt Marty? Uiteraard ben je als ouders een bijzonder engagement aangegaan. Maar dat betekent niet dat jij en jij alleen degene bent die het kind verzorgt, begeleidt, gezelschap biedt. Je bent méér dan vader/moeder. Als je door de jaren heen je relatieleven als volwassene in de wachtstand zet, bestaat de kans dat dit verpietert en verdort. Ouders hoeven heus niet elk weekend uit, maar een paar keer per jaar samen erop uit doet goed! Voor hen én voor hun kind(eren).
Tja, en als het niet kan dan kan het niet. Dat meen ik.
Dan kan je wensdromen over gezamenlijke uitstapjes en overnachtingen zoveel je wil, maar dan gaat het niet.
Ik zou een kind dan ook nooit pushen tot dingen die ze helemaal niet wil of waar ze helemaal niet klaar voor is enkel omdat ik zelf zo nodig op weekend wil. Laat staan dat ik op haar 12de over therapie zou beginnen.
Als ze dit gedrag op haar 19de nog altijd heeft kunnen we het nog altijd over therapie hebben. Op dit moment is het gewoon een kind dat 's nachts haar ouders nodig heeft.
Dan kan je nog zeggen dat je 's avonds naar een feestje gaat terwijl zus thuis is, maar dan vind ik het dus niet gek dat ze wakker blijft tot je thuis bent.
Ik zie het overigens gebeuren dat het afzwakt de komende jaren. En dat het misschien binnen 4 jaar wél lukt om haar alleen of met zus achter te laten. Ik zou dus op dit eigenste moment helemaal niet beginnen dramatiseren of therapiseren. Laat kind eerst gewoon maar wat ouder worden.
Ik zeg ook nergens dat je helemaal geen uitstapjes met 2 moet maken. Maar je hebt toch echt nergens een "recht op overnachting" cadeau gekregen. Wel de zorg voor kinderen. Je kan dus perfect met 2 uit eten, naar de film, ... en gewoon thuis slapen.
Tja en soms kan of moet je kinderen ook helpen om hordes in het leven te overkomen. Een van mijn kinderen was niet toe aan zindelijkheid. Die had eindeloos in de luiers willen blijven. Toen zijn we daar toch echt actief aan gaan werken. Hetzelfde geldt voor zaken als zwemmen, fietsen of hulp bij zaken op school. Er kunnen tal van zaken zijn waar je kind nog niet aan toe is. Maar als ouder help en ondersteun je daar ook bij. Dat heet opvoeding en is niet altijd leuk of makkelijk. Je kijkt naar leeftijd want niet alles komt vanzelf goed. En als ouder en stel ben je er ook nog gewoon. Dat kan je een 12 jarige tiener ook gewoon uitleggen. En uiteindelijk ben jij de ouder en neemt de beslissingen. Je luistert naar je kind maar laat een kind niet je leven of huishouden overnemen. Ook dit is een probleem waar je uiteindelijk doorheen kunt komen ipv altijd toegeven waarvan een kind niet sterker of zelfstandiger zal worden.
Due-scimmie schreef op 15-06-2026 om 15:31:
[..]
Maar ook als je die dingen niet doet, kun je als stel tijd samen doorbrengen en een gezonde relatie hebben. Ergens anders overnachten is geen vereiste in deze gevallen. Dat is een wens van de ouders.
Een heel gezonde wens die met een kind van 12 echt makkelijk zou moeten kunnen. Hoogste tijd om dochter te laten wennen aan het feit dat het niet altijd om haar draait. Dan maar even buikpijn, gaat ze niet dood van.
DeOnbekende schreef op 16-06-2026 om 13:40:
[..]
Een heel gezonde wens die met een kind van 12 echt makkelijk zou moeten kunnen. Hoogste tijd om dochter te laten wennen aan het feit dat het niet altijd om haar draait. Dan maar even buikpijn, gaat ze niet dood van.
Dan verschillen we daarover van mening. Ik ga niet ontspannen weg als ik weet dat mijn kinderen het niet fijn hebben. En anderen vinden gewoon dat het af en toe moet. Hun kinderen, hun keuzes. Onze kinderen, onze keuze.
Mijn moeder zei altijd tegen ons dat heimwee een reden is om eervol ontslagen te worden bij de marine (kwam uit een marine stad en gezin) en dat we ons dus nooit hoefden te schamen om toe te geven aan heimwee en naar huis te komen of ouders naar huis te bellen. Of het waar was wat ze zei heb ik nooit gecheckt maar de paar keer in mijn leven dat ik heimwee had (en we hebben als gezin echt veel en ver gereisd/gewoond) durfde ik het gewoon te bespreken en mijn leven aan te passen.
niemand zegt dat het niet besproken mag worden.
DeOnbekende schreef op 12-06-2026 om 18:36:
[..]
Ik vind dit echt vrij ongezond klinken. Gaat alles verder wel goed met haar?
En met jou?
Geen begrip voor een kind met heimwee, en dan onaardig uit de hoek komen ipv je erin te verdiepen, dat is pas echt ongezond.
MelMel schreef op 17-06-2026 om 00:17:
Mijn moeder zei altijd tegen ons dat heimwee een reden is om eervol ontslagen te worden bij de marine (kwam uit een marine stad en gezin) en dat we ons dus nooit hoefden te schamen om toe te geven aan heimwee en naar huis te komen of ouders naar huis te bellen. Of het waar was wat ze zei heb ik nooit gecheckt maar de paar keer in mijn leven dat ik heimwee had (en we hebben als gezin echt veel en ver gereisd/gewoond) durfde ik het gewoon te bespreken en mijn leven aan te passe
Mooi!