Zoontje bijna door auto aangereden
Ik heb een hele lieve, nieuwsgierige zoon van 2 jaar oud. Ik heb vandaag met hem de schrik van mijn leven gehad.
Hij heeft een stepje waar hij vliegensvlug op is. Hij reed 1 meter voor mij uit, op de stoep en besluit uit het niks zijn stuur naar rechts te gooien en vol de weg op te gaan. Ik was te laat om hem te grijpen.. en zie een auto met ik denk wel 30 km per uur op hem af komen. De auto was te laat om te stoppen en ik dacht echt dat hij mijn zoontje frontaal ging raken. Wonder boven wonder, is mijn zoontje gelukkig trager de weg op dan dat de auto is, en de auto rijd op een millimeter langs mijn zoontje. Dit gebeurt allemaal in een seconde. Ik grijp mijn zoontje en barst zelf in huilen uit, ik dacht echt dat hij geraakt zou worden..
Het leek alsof hij pal voor de auto stond.. alsof er een engeltje op zijn schouder zat..
Het lastige is nu, ik heb er al uren buikpijn van. Heb continue wat als scenario's in mijn hoofd.. Hebben jullie zoiets wel is meegemaakt? Ik ben er nog steeds in shock van..
Broadway schreef op 01-04-2026 om 08:45:
[..]
wat is volgens jou wel een geschikt moment om te leren fietsen? de zomer voordat ze naar de middelbare school gaan?
Nou, daar zitten nog zeker 6 jaren tussen waarin het geniddelde kind leert fietsen.
Ouders die naast hun kind fietsen op zo'n half fietspad van 70 cm met stippellijn op een tweerichtingenweg vind ik link. Je kan wel vinden dat je 'recht hebt op die ruimte' maar die ruimte krijg je niet altijd. Net als schoolkinderen die niet hebben geleerd dat je soms even achter elkaar moet fietsen voor je eigen veiligheid.
Geen verkeer want we waren in een park. Dreumes van twee wilde zelf lopen. Ik werd een ogenblik afgeleid door haar zus. Kijk weer op en zie mijn rennende dreumes op het water af gaan. Niet te geloven hoe snel die kleintjes zijn. Het water was volledig bedekt met kroos dus kind dacht gewoon door te kunnen lopen. Wat ze dus ook deed. Kon mijn zinkende kind nog net bij de kraag van haar jas uit het water trekken. Dat is een beeld wat nooit meer van je netvlies verdwijnt.
RaSa schreef op 01-04-2026 om 09:18:
Geen verkeer want we waren in een park. Dreumes van twee wilde zelf lopen. Ik werd een ogenblik afgeleid door haar zus. Kijk weer op en zie mijn rennende dreumes op het water af gaan. Niet te geloven hoe snel die kleintjes zijn. Het water was volledig bedekt met kroos dus kind dacht gewoon door te kunnen lopen. Wat ze dus ook deed. Kon mijn zinkende kind nog net bij de kraag van haar jas uit het water trekken. Dat is een beeld wat nooit meer van je netvlies verdwijnt.
Herkenbaar. Als kind woonde ik vlakbij het Oosterpark en ik ben ook een keer over het kroos "gelopen". Mijn moeder heeft mij er snel uitgevist.
Mijn hond heeft dat ook een keer gedaan maar die kon zwemmen.