Leeftijdsverschil ervaring
Hallo,
Ik ben opzoek naar ervaringen van andere forummers.
Momenteel hebben wij een zoon van 8 jaar. Ik heb het moederschap in het begin als best intens ervaren dus de wens voor een twee stond niet bovenaan mijn lijstje.
Nu sinds een jaar of 2 toch weer die kriebels gekregen. Maar ook nog veel beren die we zien. Want we hebben het nu ook goed met zijn drieën. En oa het leeftijdsverschil die er zal zijn. Ik ben dan ook nieuwschierig hoe andere dit ervaren.
Waar ik aan denk is bijvoorbeeld het doen van activiteiten. Zoon is dan al een stuk ouder en vind de peuter dingen niet leuk om te doen en andersom. Met vakantie activiteiten lijkt mij dit ook lastig, avondje bios zullen we dan alweer gescheiden moeten doen bijvoorbeeld. Terwijl we nu veel ondernemen met zijn 3e.
Hoe ervaren jullie dit zelf? Loopt het allemaal wel los in de praktijk of is dit toch wel een lastig punt?
FruitMoeder schreef op 30-01-2026 om 12:50:
[..]
Dit vind ik wel kwalijk. Vast aan een kind zitten is niet de mindset een ouder moet hebben. Als TO er zo over denkt moet ze zeker geen kinderen namen. Kinderen moeten een verrijking zijn en geen last. Ik zou het ontzettend lastig in de toekomst vinden als mijn kinderen uit huis zouden gaan. En ik zou hun zeker ook nooit pushen. Je bouwt een leven samen op en je kinderen worden er onderdeel van.
Kinderen zijn absoluut een verrijking. Maar het is heel gezond dat ze als volwassen mensen het huis uitgaan. En op zichzelf gaan wonen. Ik denk dat het meer in jou zit dat je moeite hebt je kinderen volwassen te zien worden en ze liever thuis hebt. Maar bij opgroeien hoort loslaten en vertrouwen geven dat ze op eigen benen kunnen staan. Dat doe je niet door als volwassene langdurig thuis te blijven. Voor echte volwassenheid is een eigen zelfstandig leven nodig. Waarvan je ouders natuurlijk onderdeel zijn.
En ik begrijp ook heel goed mensen die op een gegeven moment toe zijn naar weer een leven samen met je partner in je eigen huis. Het leven heeft nu eenmaal verschillende fases.
Bakblik schreef op 30-01-2026 om 13:13:
[..]
Hoe oud zijn je kinderen?
Ik heb ze (21&24) nog graag thuis maar nu de jongste onregelmatige werktijden heeft en man ook beginnen de eerste barstjes in de schilderij van het gelukkige gezin wel te verschijnen.
Op een bepaald moment moeten ze er gewoon uit en ben je als ouders toe aan weer samen. Een 21 jarige die om 04.00 thuis komt van een klus en een man die om 5.00 op moet voor een dag Groningen kost mij gewoon mijn nachtrust.
Volledig eens. Een klein kind wil je altijd bij je houden. Iemand van 24 is gewoon volwassen en toe aan zijn eigen huis en leven. Met of zonder partner. Juist heel leerzaam om een tijdje zonder partner te wonen (of bijvoorbeeld met een huisgenoot). Je bent (als het goed) is juist trots dat jouw kinderen de vaardigheden en het vertrouwen hebben dat ze dat kunnen. Een eigen leven is het laatste stukje naar die echte volwassenheid. Dat ontneem je een thuisblijver. Ik ken ze ook hoor. 30+ en nog in hotel mama. En geen vrouw wil ze nog hebben. Sneue situaties zijn dat. Ook niet iets om als ouder trots op te zijn.
Ik heb hetzelfde als bakblik: ben 57, en hier wonen nog 4 kinderen thuis; 26, 24, 24 en 23: studeren allemaal. 1 Loopt co schappen. De jongste studeert (21) en woont op kamers. Ik heb soms echt wel genoeg van de bergen was, de koelkast vullen, en op vrije dagen . Maar het is ook wel gezellig.
Ik ben er soms best klaar mee met al die gasten in mijn huis….
Ik kan me dus ook niet voorstellen met een puber in huis weer aan een Baby te beginnen.
Izza schreef op 28-01-2026 om 15:59:
Ik denk dat je goed moet nadenken of jullie jezelf niet tekort doen. Je bent nu gewend aan het leven met een ouder en zelfstandig kind. Straks ga je weer volledig terug naar het begin. Je kunt weinig samen ondernemen want je moet altijd een oppas regelen. Of rekening houden met slaapjes, verschonen en activiteiten die altijd voor een van beiden ongeschikt is. Ik denk dat je behoorlijk aan vrijheid gaat inleveren de jaren daarna (want ook een dreumes en kleuter heeft continu aandacht en toezicht nodig). Als jullie nu een ondernemende familie zijn zou ik er niet vanuit gaan dat alles wel losloopt. En dan heb ik het nog niet over de gevolgen van een huilbaby, beperkt kind of kindje met andere problemen. Je hebt alles al eens doorlopen. Waarom weer opnieuw beginnen op een hogere leeftijd?
Eens met Izza!
Kindje 2 is er sowieso nu nog niet, er kan straks best 10 jaar tussen zitten en dat is echt heel wat.
(Snap trouwens je kriebels, zeker wel! Zwangerschap, bevallen, zo'n ukkie zich zien ontwikkelen, het is prachtig en je hebt nu meer overzicht dan destijds. Maar tegelijk begin je opnieuw aan een fysiek/mentaal intensieve fase van een jaar of vier, vijf )
Erg herkenbaar dit, mijn kinderen schelen 9 jaar, mijn zoon was al 9 toen zijn zusje werd geboren. Ze zijn erg dol op elkaar gelukkig, ze is nu 2 jaar en idd met vakanties enzo is het echt zoeken naar wat leuk is voor iedereen. Maar over het algemeen gaat het eigenlijk heel goed.
FruitMoeder schreef op 30-01-2026 om 12:50:
[..]
Dit vind ik wel kwalijk. Vast aan een kind zitten is niet de mindset een ouder moet hebben. Als TO er zo over denkt moet ze zeker geen kinderen namen. Kinderen moeten een verrijking zijn en geen last. Ik zou het ontzettend lastig in de toekomst vinden als mijn kinderen uit huis zouden gaan. En ik zou hun zeker ook nooit pushen. Je bouwt een leven samen op en je kinderen worden er onderdeel van.
Ik houd zielsveel van mijn kinderen en voel me ontzettend gezegend dat het met 4 en soms 5 volwassenen (kinderen zijn 26 en 23, oudste heeft een partner die hier heel regelmatig is) in 1 klein huis nog altijd zo gezellig is. Maar ik zou het echt niet erg vinden als ze morgen allebei een eigen plek hebben. En zij ook niet. Dat vind ik een gezonde insteek. Kinderen en ouders zijn niet gemaakt om eeuwig onder 1 dak te vertoeven.
Nick90 schreef op 30-01-2026 om 17:35:
Erg herkenbaar dit, mijn kinderen schelen 9 jaar, mijn zoon was al 9 toen zijn zusje werd geboren. Ze zijn erg dol op elkaar gelukkig, ze is nu 2 jaar en idd met vakanties enzo is het echt zoeken naar wat leuk is voor iedereen. Maar over het algemeen gaat het eigenlijk heel goed.
Gelukkig gaat het vaak goed. Maar als je een bewuste keuze maakt, moet je je ook bewust zijn van de risico’s en die meewegen in je beslissing. Is een kind met een beperking net zo welkom? Wat als je zelf niet goed uit de zwangerschap en/of bevalling komt? Kun je het financieel aan als er 1 salaris (gedeeltelijk) wegvalt?
En natuurlijk loop je altijd risico’s. Maar de kans dat er iets niet goed gaat met moeder en/of kind is gewoon groter dan 10 jaar geleden. Staar je niet alleen blind op de positieve verhalen, dat is dus maar wat ik wil zeggen.
Bedankt allemaal voor de reacties. Ik heb alles gelezen en bedankt voor de verschillende input. Interessant om te lezen en neem het zeker mee. Ik vind mijzelf overigens nog niet te oud voor een tweede. Ben nu 33. Uiteraard snap ik dat ik niet eeuwig meer heb en dat met de jaren complicaties kunnen toenemen.
En je weet niet hoe makkelijk zwanger worden gaat. Bij een collega zit er 8 jaar tussen omdat zwanger worden niet wilde lukken, moest hormooninjecties en weet ik wat allemaal.
Engeltje schreef op 30-01-2026 om 18:35:
[..]
Gelukkig gaat het vaak goed. Maar als je een bewuste keuze maakt, moet je je ook bewust zijn van de risico’s en die meewegen in je beslissing. Is een kind met een beperking net zo welkom? Wat als je zelf niet goed uit de zwangerschap en/of bevalling komt? Kun je het financieel aan als er 1 salaris (gedeeltelijk) wegvalt?
En natuurlijk loop je altijd risico’s. Maar de kans dat er iets niet goed gaat met moeder en/of kind is gewoon groter dan 10 jaar geleden. Staar je niet alleen blind op de positieve verhalen, dat is dus maar wat ik wil zeggen.
Dat zijn natuurlijk risico's die je bij elke zwangerschap hebt, ongeacht het eventuele leeftijdsverschil tussen kinderen. Ik denk dat je eigen conditie ten opzichte van 10 jaar geleden een grotere rol speelt. Tussen mijn zwangerschappen zat 3 jaar maar dat de 2e zwangerschap me wat zwaarder viel werd door de verloskundige toch echt geweten aan die 3 jaar die ik ouder was geworden.
FruitMoeder schreef op 29-01-2026 om 06:57:
[..]
Hogere leeftijd? TO is niet 60plus als de tweede baby komt.
35+ is al een hoge leeftijd voor een zwangerschap, vanwege de extra risico's.
En met die leeftijd zijn veel mensen ook al minder veerkrachtig, minder goed bestand tegen slapeloze nachten, dan met 20 jaar.
Gezien ik net verderop lees dat TO 33 is, zo het nog net even moeten kunnen, als het wilt lukken natuurlijk.
Bakblik schreef op 30-01-2026 om 13:13:
[..]
Hoe oud zijn je kinderen?
Ik heb ze (21&24) nog graag thuis maar nu de jongste onregelmatige werktijden heeft en man ook beginnen de eerste barstjes in de schilderij van het gelukkige gezin wel te verschijnen.
Op een bepaald moment moeten ze er gewoon uit en ben je als ouders toe aan weer samen. Een 21 jarige die om 04.00 thuis komt van een klus en een man die om 5.00 op moet voor een dag Groningen kost mij gewoon mijn nachtrust.
Ja maar dit draait om woningnood. Weer een heel ander probleem.
Zeespiegel schreef op 31-01-2026 om 07:36:
[..]
Ja maar dit draait om woningnood. Weer een heel ander probleem.
Het effect is toch dat kinderen (te) lang bij hun ouders blijven wonen? Maar wat ik bedoelde is dat als je na 10 jaar nog een keer een kind krijgt, je nog minstens 18 jaar kinderen in huis hebt. Met een leeftijdsverschil van 10 jaar zit je dan al minstens op 28 jaar. Ik ervaar nu na 26 jaar dat wel een keertje genoeg is. Dat wilde ik maar meegeven aan TO.